Պատկերացնու՞մ եք, այսպիսի բան էլ է լինում․․․Հարազատ դուստրը իր կյանքից ջնջել է հորը, անգամ բարև չի տալիս կողքով անց-
նելիս։Սովորական ընտանիք էին. ամուսիններ էին, ունեին 5 տարեկան աղջիկ: Ամուսինը որդի էր ուզում, բայց նրանց մոտ չէր ստա
ցվում: Տարիներն անցնում էին, և վերջապես 43 տարեկանում ծնվում է երկար սպասված տղա երեխան:
Բայց ուրախությունը երկար չտևեց: Երեխայի «աուտիզմ» ախտորոշումը կոտրեց ընտանիքի երջանկություն:Լիարժեք ապաքինում
ոչ ոք չէր երաշխավորում, միայն կայուն վիճակը պահպանող թերապիա: Կինը դուրս եկավ աշխատանքից, մեծ տունը վաճառեցին,
գնեցին 1 սենյականոց, որ գումար ունենան: Մայրը գիշեր-ցերեկ հեռու չէր գնում որդուց:
Դրա պատճառով կնոջ օրգանիզմը չդիմացավ ծանրաբեռնվածությանը, նա լուրջ հիվանդացավ: Ամբողջ տան և երկու երեխաների
հոգսն ընկավ ամուսնու վրա:Կինը շուտով մահացավ, իսկ խեղճ հայրը անելանելի վիճակում հայտնվելով՝ սկսեց խմել:Աղջիկը գնաց
տնից, տեղափոխվեց տատիկի տուն: 3 տարուց նա չափահաս դարձավ, սկսեց աշխատել: Իսկ աուտիստ որդին մնաց հոր հետ:
Նա իր հնարավորությունների սահմաններում աշխատում է, խնամում որդուն:Այժմ աղջիկը մոր մահվան մեջ մեղադրում է հորը, ով
որդի ունենալու իր կույր ցանկությամբ ստիպեց կնոջը ծննդաբերել 43 տարեկանում:Հիմա որդին մեծացել է, 20 տարեկան է, ապրում
է հոր ու տատիկի հետ:
Իսկ աղջիկը մինչև հիմա չի ներել հորը, նույնիսկ իր հարսանիքին չհրավիրեց:Անհասկանալի է, թե ով է այս պատմությամբ մեջ սխալ,
իսկ ով ճիշտ:
