Պատահական մտա խոհանոց տեսնեմ հարսս Նոր տարվա համար սարքածս չրերը դրել ա սեղանին ու ուտումա․ Ասեցի՝ աղջիկ ջան
էտ հիմիկվա համար չի․․․Նենց պատասխան տվեց, որ ես իմ ասածից փոշմանեցի;Սաղ ամառ շուկայից միրգը բերեցի փռեցի արևին,
ընտիր-ընտիր չրերը սարքեցի, հարսս մի բանով չօգնեց, իսկ հիմա դրել վայելում ա:
Էն օրը մտնեմ խոհանոց տեսնեմ կոֆեա խմում, չրերն էլ հանել դրել տեսակ-տեսակ ու վայելումա:Ասեցի՝ Ալլա ջան, էտ նոր տարվա
համար եմ սարքել, ոչ թե որ հիմա նստենք ուտենք: Ուտելու լիներ ամառը կտայի կուտեիք:Ոչինչ էտ ամանով թող մնա, մնացածը դիր
տեղը:
Նոր տարին եկավ ինչ ենք դնելու սեղանին:Մեկ էլ հարսս ֆռաց ասեց` այ մամ, հո էս չորացածները սեղան չենք դնելու: Քո սարքածը
համովա, բայց տեսքը սեղան դնելու բան չի:
Նենց որ արխային, սեղանին դնելու համար կառնենք: Հիմա նեռվերիցս լեզուս փաթ ընկավ,չգիտեի ինչ ասեի դրան: Ես էդքան տանջ
վեմ, ինքը հերիք չի ուտումա, մի բան էլ անունա դնում իմ սարքած չրերին։
