Ողջ գիշեր կատուն մլավում էր ու փորձում դուրս գալ տնից․ Առավոտյան վազելով նրա հետևից․․․Չէի կարողանում հավատալ տե-
սածիս։Բավականին երկար ժամանակ ես մտածում էի փոխել երեք սենյականոց մեծ բնակարանը փոքրիկ հարմարավետ տան հետ
և որոշ ժամանակ անց իմ երազանքն իրականացավ։ Անցած տարվա գարնանը ես տեղափոխվեցի այդ տուն։
Իմ կատուն՝ Մակարը, սիրում է երբեմն դուրս գալ տնից և զբոսնել։ Բայց րոպեներ չանց նա անմիջապես վերադառնում էր տուն։Մի
օր նկատեցի, որ կատուն անընդհատ մլավում է: Ես մտածում էի, որ նա կամ մրսել է, կամ էլ ինչ-որ բան է ջարդել։ Բայց այն, ինչ տե-
սա տնից դուրս գալով, ինձ սարսափի մեջ գցեց։
Կատուն նստած էր ձյան մեջ, տարօ րինակ էր, քանի որ նա եր բեք նման բան չէր արել, հենց ինձ տեսավ, անմիջապես ինչ-որ տեղ
շտապեց՝ հետ նայելով ինձ։Ես վազեցի նրա հետևից և քիչ հեռու՝ տնից բառացիորեն տասը մետր հեռավորության վրա, նա կանգ
առավ։ Մոտենալով՝ ես տեսա մի փոքրիկ տղայի, ով նստել էր ձնակույտի վրա և փորձում էր թաքնվել քամուց, ես անմիջապես կան-
չեցի նրան և ասացի, որ արագ վազի տուն, քանի որ շատ ցուրտ է։
Երեխան շատ սառն էր, և այդ պատճառով, առանց որևէ բան ասելու, վազեց իմ հետևից՝ Մակարը նույնպես:Երբ մենք երեքով ար-
դեն տանն էինք, ես սկսեցի հարցնել, թե որտեղ են նրա ծնողները և արդյո՞ք նա օգնության կարիք ունի: Նա չէր նայում ինձ, այլ պա
րզապես լաց էր լինում և ոչ մի կերպ չէր կարողանում տաքանալ։ Ես որոշեցի նրան այլևս հարցեր չտալ, որ նախ պետք է տաքացնեմ
և կերակրեմ նրան:
Տղան շատ փոքր էր և նիհար, իսկ ձեռքերի ու պարա նոցի վրա կային կապտ ուկները։ Վերջապես սպասելով, որ տղան իրեն ավելի
լավ զգա, ես, այնուամենայնիվ, շարունակեցի հարցնել. Ի վերջո, նա որոշեց ինձ ամեն ինչ պատմել։ Պարզվեց, որ նա հինգ տարեկան
է։ Նրա մայրը կապ ունի երեք տարբեր տղամարդկանց հետ և հենց նրանք են այդ կապտուկների պատճառները:
Ինքը փախել էր, քանի որ տանը մնալն անհնար էր, այնտեղ նրան չէին կերակրում ու չէին սիրում և անգամ թույլ չէին տալիս գնալ
զուգարան:Ես նույնպես մի փոքր պատմեցի իմ մասին, որ իմ անունը Սոֆյա է և որ ես ապրում եմ կատվիս հետ, որի անունը նույն-
պես Մակար է։ Այդ պահին տղան առաջին անգամ ժպտաց։ Լոգանքից անմիջապես հետո նա շատ արագ ու խորը քնեց։ Այդ ժամա-
նակ ես նստած էի նրա կողքին, նայում էի նրան և չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչու այն մարդիկ, ովքեր շատ են ուզում երեխա-
ներ ունենալ, ճակատագիրը նրանց պարզապես չի տալիս: Եվ հենց այդ մտքերով էլ նա քնեց՝ Մակարին գրկած։
