Արդեն երկուսուկես շաբաթ է,որ Անտոնը դուրս չի գալիս իր նոր բնակարանից,որը գտնվումէ բազմաբնակարան շենքի ութերորդ հարկում:Այս ընթացքում նա ոչմեկի հետ չի շփվել:Միայնթե երբեմն իր միայնակ հարևանուհին, ով երկար ժամանակ է, ինչ աչք է դրել նրա վրա, մուտք էր գործում բանական տարբեր խնդրանքներով՝ դանակներ սրել, պարտքով աղ, հեռախոսի հետ կապված ինչ-որ խնդրիր և այլն:
Հարևանուհին գեղեցիկ կին էր և կարծես թե միակնէ,ով այդ ժամանակահատվածում չէր զայրացնում Անտոնին: Անտնի մոտ դեպրեսիա էր ինքնամեկուսացման պատճառով, որի շնորհիվ նա մնացել է առանց աշխատանքի։
Անտոնի հարևանուհին ապրումէր յոթերորդ հարկի՝երկու սենյականոց բնակարանում,ուներ երկուփոքր դուստրեր՝ երկվորյակներ 5 տարեկան: Իսկ մեր հերոսն արդեն մի քանի տարի է, ինչ ապրում է իր մեկ սենյականոց բնակարանում:
Մի անգամ հարևանուհին Անտոնին հրավիրեց իր տուն: Տղայի հաշվարկով դա նշան էր բարեկամության և երախտագիտություն՝ մանր օգնությունների համար։ Նա իհարկե համաձայնվեց, քանի որ սովոր չէր մերժելու իր միայնակ հարևանուհուն: Երբ Անտոնը հատեց բնակարանի շեմը, հարևանուհին ամուր բռնեց նրա ձեռքը և ականջին շշնջաց.
—Անտոն,իմ գործընկերւհիներն են եկել ինձ մոտ:Ես քեզ ուզում եմ դեմել մի փոքրիկ խնդրանքով:Նրանք բոլորն ինձ տանջում են այն հարցով, թե ինչու եմ ես միայնակ: Խնդրում եմ կարող ես ձևացնել իբր դու իմ ընկերրն ես: Միգուցե այդ ժամանակ նրանք ինձ հանգիստ թողնեն:
Անտոնը որոշեց օգնել նրան և այնպես մտավ դերի մեջ,որ մինչ այժմ ապրումեն միասին աղջկա բնակարանում, իսկ իր բնակարանը տվեցին վարձով, քանի որ նա ժամանակավորապես գործազուրկ է: Վերջին ժամանակներւմ նա բավականին երջանիկ է դարձել:
