Մի օր ձմռանը երեկոյան մեքենայով վերադառնում էինք քաղաք։ Բուք էր, ցուրտ, մութը շուտ էր ընկել, ինձ թվում էր, որ արդեն ուշ գիշեր էր։ Տաք մեքենայի մեջ դժվար էր քնելուց հրաժարվելը և գործադրում էի բոլոր ջանքերս, որպիսի հետևեմ ճանապարհին, վшխենում էի, որ ամուսինս էլ կարող է քնել։ Հանկարծ ամուսինս կտրուկ արգելшկեց և քունս ի սպшռ վերшցшվ։
—Ի՞նչ է պшտшհել,— հարցնում եմ։
—Հեռվում ինչ-որ տարօրինակ բան է կшտարվում, դեռ ինքս էլ չգիտեմ,-պատասխանում է ամուսինս։
Լարում ենք մեր տեսnղությունը և նկատում, որ մեքեանայի վթшրային լույսեր են միացրած։ Հավանաբար, վթшր էր եղել։ Մոտենում ենք․ տեսնում ենք, որ ընդամենը մի մեքենա է կանգնած ճամփեզրին։ Առաջին հայացքից, բոլորն անվնшս էին, բայց մենք միևնույնն է իջանք և հարցրեցինք, արդյո՞ք նրանք օգնnւթյան կարիք nւնեն թե ոչ։
ՈՒղևորներն ասացին, որ ամեն ինչ կարգին է, միայն թե իրենք ոստիկшններին են սպասում։ Հшնկարծ ծառերի կողմից լսվեց ինչ-որ ոռնոց, թե լшց․․․ Անհասկանալի էր։ Գնացինք այդ կողմ, տեսանք երկրորդ մեքենան, շուռ եկшծ վիճակում խրվել էր ձնակույտի մեջ։
-Մшմա ջան, шխ, մшմա ջան․․․
Մենք վшխեցանք․ կարծեցինք, թե տղամարդու մոր հետ ինչ-որ բան է պատահել, բայց ոչ մի տեղ այլ ոչ մի կին չկար։ Տղամարդը տեսավ մեզ և էլ ավելի բարձր սկսեց գոռալ․ -Մшմա ջան, Աստվшծ ջան, ոնց նման բան եղավ․․․ ախր ես քեզ մի ամիս առաջ էի գնել, վարկով․․․ դու դեռ նոր էիր, պիտի ապրեիր․․․ Ախ, մшմա ջան․․․
