Հարևանուհիս ամեն օր ճաշ պատրաստելիս ինձանից պարտադիր մի բան ուզում էր,բայց․․․Մի քանի օր առաջ չափերը լրիվ անցավ։
Երբ մենք տեղափոխվում էինք մեր նոր բնակարան, աստիճանների վրա հանդիպեցինք մեր հարեւանուհուն՝ Լենային: Երեխաների
հետ վերադառնում էր մանկապարտեզից։ Այդ ժամանակ ա արդեն ուներ երկու տղա և մի աղջիկ, և սպասում էր չորրորդին։
Նրանք այնքան էլ լավ չէին հագնված։ Իսկ ընդհանրապես, հարեւանուհու արտաքինը վստահություն չէր ներշնչում, տպավորություն
էր ստեղծվում, որ նա կամ խր ոնիկ հոգնած է, կամ խմ ում է։
-Բարեւ Ձեզ: Դուք մեր նոր հարևաննե՞րն եք։ Ուրախ եմ ծանոթանալու համար,- ասաց Լենան ինձ և իր ամուսնուն:
-Բարև ձեզ, այնքան էլ հաճելի չէ, — ասացի ես քթիս տակ՝ նայելով հարեւան բնակարան մտած երեխաներին։ Մի անգամ որոշեցի
հավաքել տղայիս փոքրացած իրերը, որպեսզի տամ կարիքավոր ընտանիքներին:
-Տուր մեր հարեւանին,- առաջարկեց ինձ ամուսինս։
-Եվ իսկապես։ Ինչպե՞ս չէի մտածել: Ի վերջո, նա էլ տղաներ ունի, և պետք չէ հեռու տեղ տանել։ Ես վերցրեցի իրերով պայուսակները
և անմիջապես գնացի հարեւանիս մոտ։ Զանգը հնչեցրեց. Լենան խո ժոռ նայեց ինձ:
-Սա որդոս հագուստներն են, բոլորն էլ լավ վիճակում են, գրեթե նոր, կարծում եմ տղաներին դուր կգա,-և նրան հանձնեցի տոպրակ-
ները:
-Իհարկե կհագնեն,- նա խլ եց տոպրակները, դու ինքդ գիտես հիմա ամեն ինչի գները ինչ են։ Իսկ մենք շուտով կունենանք չորրորդը։
Այդ օրվանից նա սկսեց հաճախակի ինձ մոտ գալ, օրվա տարբեր ժամերին տարբեր պատրվակներով: Առաջին օրերին սուրճ, թեյ էի
առաջարկում, նա նստում էր ու մոռանում էր գնալու մասին: Երբեմն էլ երեխաներին հետն էր բերում, չպատմեմ, թե մեր տանը այդ
ժամանակ ինչ քա ոս էր տիրում: Ես նրա հետ չընկերացա, երբ ինչ որ բան էր խնդրում, տալիս էի ու արագ ճանապարհում՝ պատճա-
ռաբանելով, որ գործեր ունեմ:
Մի օր էլ դռան զանգը հնչեց: Բացեցի, Լենան էր:Այդ օրը չորս անգամ արդեն եկել էր, մեկ կարտոֆիլ էր ուզում, մեկ՝ մակարոն, թեյ,
սուրճ և այլն: Լենան կրկին շեմին էր։ Ի՞նչ է նրան պետք այս անգամ։ Նա անմիջապես գործի անցավ առանց բարևելու.
-Մի քանի կտոր միս կտա՞ս, ուզում եմ ապուր պատրաստել, բայց միս չկա։ «Մենք հիմա միս չունենք, բայց երշիկ ունենք», — ասացի
ես հանգիստ, չնայած ապ շած էի նրա լկ տիությունից:
-Ոչինչ, երշիկն էլ կլինի։ Տուր, — ասաց նա ծիծաղելով: Ես չհասկացա, թե ինչ եմ անում, մի կտոր երշիկ տվեցի, մի փոքրիկ կտոր թող
նելով ամուսնուս նախաճաշին: Առավոտյան ամեն ինչ պատմեցի ամուսնուս, նա մի քիչ ծիծաղեց, բայց ասաց, որ ավարտեմ իմ բարի
գործերը, ամբարտավան հարևաններին այլևս պետք չէ օգնել։
