Հարսիս տանել չէի կարում վուլգար հագ ու կապի ու տատուների համար, բայց․․․Էս քայլից հետո իմ դստեր տեղ եմ ընդունում՝ ոսկի
սիրտ ունի։ Ճիշտ է ասում ժողովուրդը՝ մի դ ատեք, որ չդա տվեք։ Էդ մոլորության մեջ ես էի ընկել, երբ առաջին անգամ տղայիս ըն-
կերուհուն տեսա։
Նա, չնայած տղայիս ներկայացնելուն ու պատմելուն, շատ վուլգարը դուրս եկավ։ Անընդհատ մենակ մտածում էի՝ լավ, թոռներիս սա՞
պիտի լույս աշխարհ բերի, դաստիարակի։ Մի խոսքով՝ էդքան վատ վերաբերմունքով ընդունեցի մեր հարսին։Նրանք ինձ հետ ոչ մի
օր չեն ապրել որ իմանամ՝ ինչպիսի աղջիկ է։
Միշտ էլ երբ տեսել եմ, կենտրոնացել եմ արտաքինի վրա, ավելի ու ավելի եմ համոզվել, որ տղայիս ընտրությունը սխ ալ է։ Բայց էն
օրվա կատարված դեպքը կյանքս ու պատկերացումներս լրիվ փոխեց։Ուրեմն՝ էն օրը ճնշշումս բարձրանում է, ու շագնաց ընկնում
եմ տանս հատակին։
Թե հետո ինչ է եղել, չեմ հիշում, միայն գիտեմ, որ աչքերս բացում եմ հի վանդանոցում՝ կողքիս՝ հարսս։ Պարզվում է՝ զանգել է, չեմ
պատասխանել, վեր է կացել- հասել մեր տուն, դուռը մի կերպ բացել, ինձ էդ վիճակով տեսել, գրկել, տեղափոխել մեքենա ու ուղիղ հի
վանդանոց։
Բժ իշկներն ասեցին՝ ինքը չլիներ՝ կյանքդ չէինք փրկի։ Ի՞նչ ասեմ, ես էլ ցն ցված եմ իմ հարցի էս մեծ սր տից ու էս մարդկային քայլից։
Հիմա աղջկաս նման եմ ընդունում, տեսքը ընդհանրապես կարևոր չի, տղայիս ընտրությունն էլ ավելի լավը լինել չէր կարող։
