Հարազատներիդ հետ նստել եք վզիս, ամբողջ աշխատանքս Ձեզ եմ կերցնում․․․Ամուսնուս խոսեքրից ուղղակի շոկի մեջ եմ։Վերջերս
չեմ կարողանում հասկանալ, թե ինչ է կատարվում ամուսնուս հետ։Մենք ամուսնացած ենք գրեթե 16 տարի։Մարզից միասին եկանք,
ընդունվեցինք համալսարան, ամուսնացանք, երեխա ունեցանք։ Բնակարանը գնեցինք միասին։ Մեր ծնողները մեզ չօգնեցին։ Ամեն
ինչ ինքներս:
Շաբաթը յոթ օր պետք է աշխատեինք երկու կամ նույնիսկ երեք տեղ: Արձակուրդի մասին անգամ խոսք լինել չէր կարող: Հետո մեզ
շատ օգնեց, որ ծնողներս գրեթե ամբողջ ամառ իրենց մոտ էին պահում մեր որդուն։ Ընդամենը հինգ տարի առաջ մեզ հաջողվեց
ինչ-որ կերպ կայունացնել մեր կյանքը։Երկուսս էլ արդեն լավ աշխատանքի ենք, հարավային շրջաններում արձակուրդ չենք անցկաց-
նում, բայց երեխայի համար կրկնուսույցներ ենք վարձում, ապագայում հեռանկարներ կան։
Բայց եղավ համ աճարակ և կա րանտին, հետո ամուսնուս ազատեցին աշխատանքից։ Վեց ամիս մենք ապրում էինք միայն իմ վաս
տակով, նույնիսկ առաջին ամուսնությունից նրա երեխայի ալիմենտը վճարվում էր իմ աշխատավարձից։ Վերջապես ամուսինս կա-
րողացավ աշխատանք գտնել։ Ուրախ էի, քանի որ հասկանում էի, որ կյանքն ավելի հեշտ կդառնա։ Նրա աշխատավարձը իմից ավե-
լի է:Եվ հետո ամեն ինչ փոխվեց։
Նա սկսեց տանը սկա նդալներ սարքել, որ նստած եմ նրա վզին, արդեն հոգնել էր ծնողներիս օգնելուց։ Ընդամենը մեկ անգամ հայրի-
կիս դե ղի համար 10 հազար ենք ուղարկել։ Ավելին, նա ավելացրեց, որ այլևս տանը չի ճաշելու, որովհետև իմ եփածը համեղ չէ, և
այլևս տան ծախսերի համար գումար չի տրամադրելու: Չեմ կարողանում հասկանալ ինչ է կատարվում: Փորձում եմ խոսել նրա հետ,
բայց նա ցանկություն չունի լսել ինձ:Զավեշտ ալին այն է,որ նա օգնում է նախկին կնոջը և ինձ էլ ստիպում է վճարել որդու ալիմենտը:
Չեմ հասկանում, ինչու է նա այդքան փոխվել:
