Ընդամենը 49 տարեկան եմ, բայց արդեն 30 տարի ամուսնական կյանքով եմ ապրում․․․Ամուսնուս և երեխաներիս համար դարձել եմ
սպասուհի։49 տարեկան եմ, արդեն 30 տարի ամուսնացած եմ: Դաստիրակում եմ երկու թոռներիս՝ 7 և 13 տարեկան: Երեխաները
սկսել են ինձ հետ ապրել նրանց հոր՝ իմ որդու մահվանից հետո: Ժամանակի հետ վերածվեցի սպասուհու:
Չնայած նրան, որ աշխատում եմ, դեռ շատ գործ էլ տանն եմ անում: Ամուսինս գրեթե չի օգնում: Նա էլ կարծես երեխա լինի՝ մշտա-
կան քմահաճույքներով և պահանջներով: Երեկոյան սիրում է խմել մեկ-երկու բաժակ, երբեմն անկեղծ անում է, ասում, որ հասկա-
նում է, որ ինձ համար դժվար է:Բայց հիմանականում նրանից ստանում եմ միայն քննադատություն և նախ ատինք:Իրականում ին-
ձանից դժգոհելու պատճառ չկա: Պատրա ստում եմ, լվացք անում, երեխաների հետ դասեր անում, խաղում:
Եվ ամուսնուս էլ եմ լսում ամեն օր, թե ինչ խնդիրներ ունի նա աշխատավայրում: Պառ կում եմ քնելու գիշերվա ժամը 12-ից ոչ շուտ:
Առավոտյան արթնանում եմ 6-ին: Պատրաստում եմ նախաճաշը, արդուկում բոլորի հագուստը և գնում աշխատանքի: Պատկերաց-
նում եք, նույնիսկ երազում եմ հիվանդանոց պառկելու մասին, որ մի քիչ հանգստանամ, նրանք էլ մնան առանց ինձ, ինչ-որ բան հաս-
կանան:
Բայց հետո խղճում եմ երեխաներին, առանց այն էլ մնացել են առանց հոր, մայրն էլ ամսական 1-2 անգամ է այցելում նրանց:Հոգնել
եմ, այնքան էլ մեծ չեմ տարիքով, բայց արդեն հոգնել եմ ապրելուց:
