Էս երկրում շտապ օգնությունը հասնում 4 րոպեում, փողոցի աղբամանները մաքուր են, թափառող շներ չկան,դասատուի աշխատա
վարձը 5 անգամ բարձր ա, բայց մեկա Հայաստանս ուրիշ ա․․․Ես ապրում եմ Չեխիայում։ Ես աշխատանքի եմ գնում փափուկ նստա
տեղերով հիանալի ավտոբուսով, ճանապարհները շատ լավն են, մի հատ փոս չկա:
Ես ապրում եմ մի երկրում, որտեղ բնակչության 60%-ը չի գնում եկեղեցի և իրեն աթե իստ է համարում, բայց միևնույն ժամանակ
Չեխիան ունի զարգացած ավտոարդյունաբերություն և մի քանի աշխարհահռչակ բրենդներ։ Աշխատանքի վայրում ինձնից չեն
պահանջում հաշվետվություններ գրել և լրացնել «ինքնագնահատման նամակներ», ես պարտավոր չեմ հանդիպել գործընկերների
հետ առաջխաղացման համար:
Դասատուի աշխատավարձը հինգ անգամ բարձր ա: Ուրախ եմ բացահայտել չեխ կոմպոզիտորների երաժշտությունը, ում նախկի-
նում ճանաչում էի, և նախկինում ինձ անհայտ: Ես կարող եմ տարեկան գնալ սեմինարների, վարպետության դասերի որքան ուզեմ,
իմ աշխատավարձը ինձ թույլա տալիս: Ես կարող եմ քայլել փողոցով, և եկող անծանոթը ինձ կասի «բարի կեսօր»:
Իմ կրթությունը այստեղ գնահատվում է։ Ես ճանապարհորդելու հնարավորություն ունեմ և դրա համար հարկ չկա վարկ վերցնել
կամ պարտքով գումար վերցնել: Իմ երեխան վերջապես հաճույք է ստանում դպրոց գնալուց: Ես ապրում եմ մաքուր մուտքով, տաք
պատերով, յուրաքանչյուր սենյակում կարգավորվող ջեռուցմամբ և պատուհանից բացվող գեղեցիկ տեսարանով տանը։
Անձրևաջրերն այստեղ անցնում են անմիջապես գետնի տակ, իսկ գազի խողովակները թաքնված են պատերի մեջ։ Ես ապրում եմ
մի երկրում, որտեղ աղբը տեսակավորված է, իսկ աղ բամանները մաքուր են և չեն հոտում: Ես գիտեմ, որ եթե ինչ-որ բան պատահի,
4 րոպեից շտապ օգն ությունը կժամանի:
Ես ինձ վերջապես մարդ զգացի: Եվ ես շատ տխ ուր եմ, որ իմ հայրենի երկրում ապրող մարդիկ ամեն օր ստիպված են տարբեր խն
դիրների հետ բախվել: Բայց մի բան էլ ասեմ, շատ եմ կարոտել իմ Հայաստանը:
