Իմ երրորդ ծննդաբերությունն էր։ Բժիշը նախապես զգուշացրել էի, որ կեսարյան հատում է անհրաժեշտ, այն-պես որ ես պատրաստ էի նրան, որ հիվանդանոցում պիտի մնամ սովորականից ավելի երկար։ Մի խոսքով, ծն-վեց երեխաս, և ինձ տեղափոխեցին պալատ։ Մի քանի ժամից բերեցին նոր ծննդաբերած ևս մի կնոջ։ Առաջին հայացքից հասկացա, որ նա եզդի է։
Ես շատ էի լսել եզդիների մասին, և ամաչելով եմ խոստովանում, որ սկզբում տխրեցի և մտածեցի, թե ինչպես եմ նրա հետ 4-5 օր մնալու միևնույն պալատում։Հետո մենք ծանոթացանք։ Հարևանուհիս ասաց, որ անունը Անուշ/անունը փոխված է/ է։ Կինը ծննդաբերել էր երրորդ անգամ։ Մինչ այդ նրա երկու երեխաները մшհшցած էին ծն-վել։
Բարեբախտաբար, երրորդ փոքրիկին բժիշկները կարողացել էին փրկել։Անուշը տшնջվшծ ու ուժшսպшռ էր, սակայն անչափ երջանիկ էր, որ երեխան ողջ է։Սկզբում նրա աղջիկը, ինչպես և իմը, կյուվեզում էր։ Եվ մենք երկուսով օրական մի քանի անգամ գնում էինք նրանց տեսնելու։ Միայն տեսնեիք, թե որքան ջերմ ու քնքուշ խոսքեր էր ասում իր նորածնին։
Երբ ես ապրումների մեջ էի լինում ու արտասվում,նա ինձ հանգստացնում էր, մխիթարում․․․Անուշը պատմում էր իր ընտանիքի մասին։ Իմացա, որ ապրում են Երևանին մոտ գտնվող գյուղում, ունեն մեծ հողամաս ու ընտա-նի կենդանիներ։ Գյավասն ամբողջ կյանքում առավոտյան 5-ից ուշ չի արթնացել։
Նրա հետևից եկել էին ամուսինն ու եղբայրը։ Նրանք էլ համեստ աշխատող մարդիկ էին։Գիտեք, թե ինչ եզրա-կացությունն արեցի այդ օրերի ընթացքում։ Ոչ բոլոր եզդիներն են այնպիսին, ինչպիսին որ մենք ենք նրանց պատկերացնում։ Շատերը մաքուր ու կոկիկ են, ինչպես որ իմ ծանոթը, ունեն մայրական բնազդ ու սիրելու ունակություն․․․
