Երբ փորձեցի խորհուրդ տալ հարսիս ու տղայիս, ինձ այնպիսի պատասխան տվեցին, որ․․․Հարսիցս կսպասեի նման պատասխան,
բայց, որ հարազատ որդիս․․․Իմ հարևանուհին երկու երեխա ունի։ Դուստրը երեսուներկու տարեկան է: Նա ապրում է քաղաքացի-
ական ամուսնությունով: Հարևանուհիս սկզբում կարծիք հայ տնեց, որ ինքը հավան ություն չի տալիս նման ամուսնությանը, բայց
նրա երեխաներն ասել էին, որ նրա հայացքները հնացած են և կարիք չկա մտնելու իրենց կյանք։
Նրա որդին երեսունչորս տարեկան է։Դրանից հետո նա նույնպես սկսեց ապրել մի կնոջ հետ։ Նա արդեն ուզում էր ասել, որ սա լուրջ
հարաբերություններ չեն, պետք է նորմալ ամուսնանալ։ Շուտով հարևանուհուս առ ողջական վիճակը վա տացավ:Նա դուրս եկավ
աշխատանքից: Նա և իր ամուսինը ունեին կանխիկ գումար՝ հավաքված երեխաների համար: Նրանք որոշեցին գոյատևել այդ գու-
մարով:
Իհարկե, նրանց երեխաները մի քանի անգամ օգնություն են խնդրել ծնողներից, սակայն չեն ստացել այն գումարը, ինչի հույսը ունե-
ին։ Հարևանուհուս վերականգնման համար պահանջվեց ևս երկու ամիս։ Նա երազում էր ամուսնու հետ գնալ Եվրոպա զբոսնելու։
Եվ ահա Ամանորի գիշերը ընտան իքը հավաքվեց սեղանի շուրջ և տղան ասաց.
-Ինչքան լավ է, որ դուրս գրվեցիր հի վանդանոցից, մայրիկ:
-Իհարկե, տղաս: Լավ է, որ ես ինքնուրույն եմ քայլում։ Շարժումը կյանք է:
-Մամ, հիշում ես մեր մանկությունը, երբ փոքր էինք։ Կուզեիր այդ օրերը վերադառնան: Հարևա նուհիս հիշեց, թե որքան դժվար էր
այն ժամանակ: Նրանք մի կերպ էին ծայրը ծայրին հասցնում:
-Չէ, չեմ ուզի։ Այդ ժամանակ մենք կորցրինք մեր առ ողջությունը:
-Արդեն թոռներ չես ուզում, մայրիկ: Այդ ժամանակ հարևանուհիս հասկացավ, թե ինչ մասին է խոսում որդին:
-Ես ու հայրիկդ ուզում էինք Եվրոպա գնալ։
-Հմմ… Ես մտածում էի, որ դուք ուրախ կլինեք այս նորության համար: Ես միշտ կարծել եմ, որ դու երազել ես թոռների մասին:
-Ուրախ եմ, տղաս: Ամիսը երկու անգամ կայցելեմ, կխաղամ նրանց հետ։
Պարզապես հույսդ մի դիր մեզ վրա: Մենք արդեն ծեր ենք և հ իվանդ, ավելի հաճախ պետք է հանգստանանք։ Դուք ինքներդ ասա-
ցիք, որ մենք ծեր ենք և քիթներս խոթում ենք ձեր կյանք: Մենք այլևս չենք խոթի քիթներս ձեր կյանք: Դուք ինքներդ դաստիարակեք
ձեր երեխաներին։
