Երբ տարիներ առաջ երիտասարդ աղջիկը գտավ այս անուշիկ երեխային նստարանին նստած՝ լքված ու միայնակ, նրա մտքով ան-
գամ չէր անցնի, թե ինչ կլինի 11 տարի հետո․․․Անուշն ապրում էր փոքրիկ գավառական քաղաքում։ Մայիս ամիսն էր, եղանակը հի-
անալի, ամենագեղեցիկ գարնանային օրերից մեկը: Անուշն ապրում էր միայնակ, քանի որ նրա դուստրն ապրում էր առանձին։ Դուս-
տրն էր այդպես որոշել: Կինը թոռներ չուներ, թեև նա շատ էր ուզում տատիկ դառնալ, բայց դուստրը նախ ուզում էր կարիերա կա-
ռուցել, ուստի դեռ չէր շտապում ընտանիք կազմել: Անուշը որոշեց դուրս գալ և զբոսնել:
Հարևանուհիների հարցում բախտը չէր բերել, նրանց թողնես միայն բամբասանքով զբաղվեն: Քայլում էր այգում և հիանում գեղե-
ցիկ կանաչով:Քայլելով այգում և անցնելով յասամանի թփերի կողքով՝ նա նկատեց մի անսովոր կապոց։ Կինը որոշեց մոտենալ՝ տես-
նելու, թե դա ինչ է։ Նա ցնցված էր, որովհետև պարզվեց, որ երեխա է: Պարզ չէր՝ երեխան ողջ է, քանի որ նա բոլորովին լուռ ու ան-
շարժ պառկած էր՝ փակ աչքերով։ Անուշը քաջություն հավաքեց և երեխային գրկեց: Հենց այդ վայրկյանին բարձր ճիչ լսվեց:
Սկզբում կինը մտածեց, որ երեխայի ծնողները ինչ-որ տեղ մոտակայքում են, ուր որ է կմոտենան,քանի որ նա չէր էլ պատկերացնում,
որ ինչ-որ մեկը կարող է պարզապես թողնել նրան այստեղ և հեռանալ:Բայց ի զարմանս նրա, ոչ ոք չեկավ,Անուշը սպասեց մեկ-երկու
ժամ, միգուցե մայրը գնացել է խանութ, կամ վատ է զգացել, բայց ոչ ոք չկար:
Նա անմիջապես տեղյակ պահեց ոստիկանությանը, շտապօգնություն զանգեց:Պարզվեց,որ երեխայի ծնողները սոցիալական ծառա-
յությունները պարզել են երեխայի ծնողները հարբեցող են: Նրանց երեխան պետք չէր, աղջկա մայրը պարզապես որոշել էր երեխա-
յից ազատվել և թողել էր յասամանի թփի տակ։ Փոքրիկի բախտը շատ է բերել, որ Անուշը գտավ նրան: Ի դժգոհություն Անուշի, երե-
խա-յին տեղափոխեցին մանկատուն:
Բայց այլ ելք չկար, քանի որ երեխան այլ հարազատներ չուներ, և անհնար էր նրան վերադարձնել ծնողներին, կինը երկար տատան-
վում էր՝ ծանրութեթև անելով բոլոր կողմերն ու թերությունները, և արդյունքում որոշեց, որ նա կորդեգրի փոքրիկ Սոֆիին: Այնուա-
մենայնիվ, Անուշի ողջ շրջապատը դեմ էր նման որոշմանը, նույնիսկ իր սեփական դուստրը: Նա ընդհանրապես ծաղրում էր մորը. քո
տարիքում պետք է թոռներին խնամել, ոչ թե երեխաներ ունենալ, թեկուզ որդեգրածներին:
Սկզբում Անուշի համար իսկապես դժվար էր փոքրիկի հետ, քանի որ, ի վերջո, նա 52 տարեկան է, և ոչ ոք չկար, որ օգնության ձեռք մեկներ:Ամբողջությամբ աղջկան նվիրվելու համար կինը թողեց աշխատանքն ու իր երկրորդ բնակարանը վարձով տվեց։ Դա ևս նրա
դստեր մոտ դժգոհություն առաջացրեց: Անուշն ու Սոֆին սկսեցին ապրել այդ գումարով, այդ ժամանակից անցել է 11 տարի, և կինը
այս ընթացքում երբեք չի զղջացել, որ որդեգրել է Սոֆիին։ Պարզվեց, որ Սոֆին հանգիստ ու հնազանդ երեխա է։
Շուտով աղջիկը կդառնա 12 տարեկան։ Նա ամեն ինչում օգնում է մորը և նույնիսկ ինքնուրույն սնունդ է պատրաստում: Վերջին շր-
ջանում դուստրը կարծես սկսել է սիրել Սոֆիին, հատկապես, որ Սոֆին պաշտում է ավագ քրոջը: Անուշը չի անհանգստանում Սո-
ֆիի ապագայի համար, քանի որ եթե հանկարծ հեռանա երկրային կյանքից, դուստրը հոգ կտանի նրա համար: Անուշը դրանում հա-
մոզված է:
