Երբ կնոջս ասացի, որ մայրս հիվանդ է և պիտի բերեմ մեր տուն, իմ առաջ պայման դրեց՝ կա՛մ ես, կա՛մ մայրդ․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։
Ես ու Օգսենը ամուսնացանք ու շատ էինք սիրում իրար: մարդուս ուշքը գնում էր իմ համար: Ես չէի կասկածում, որ տենց մարդու
հետ ես ամենաերջանիկ կինը կլինեմ։
Ինձ թվում էր, որ ոչինչ չի կարող խանգարել մեր երջանկությանը: Հարսանիքից հետո սկսեցինք առանձին ապրել վարձով բնակարա
նում։ Մարդուս մաման ու իմ ծնողները գյուղում էին ապրում: Մենք ապրում էինք երջանիկ, տղա ունեցանք: Կշարունակեինք ապրել
խաղաղ ու երջանիկ, եթե կիսուրս չհի վանդանար։
Օգսենը եկավ ու ասեց, որ պիտի մորը բերի մեր տուն, անկողնային հի վանդա, հարևանն ա խնամում:Ես ընդհանրապես չէի ուզում,
որ կիսուրս մեզ հետ ապրեր։ Փոքր երեխա ունեմ, չեմ կարող խնամել անկողնուն գա մ ված հի վանդին։ Ես ոչ ուժ ունեմ, ոչ էլ ցանկ
ություն։
Բացի էդ, հի վանդ մարդկանցից վատ հոտ ա գալիս։Մարդուս ասեցի, թող քուրդ գա Ֆրանսիայից ու մորը խնամի: Վի ճեցինք, ես
իմն ասեցի, մարդս ՝ իրանը: Մարդս էլ ասեց, որ ինքը կգնա ու կխնամի մորը: Պայման դրեցի -Եթե հեռանաս, իմացի, որ հետ չեմ
ընդունի քեզ:
Հավաքեց իրերն ու գնաց: Փաստորեն մորն ընտրեց, թողեց ինձ ու տղուս մենակ ու գնաց: Ամենավ ատն էնա, որ մամաս ասում ա
ճիշտ արեց: Բայց ինչնա՞ ճիշտ արել:
