Ես ուղղակի չեմ հասկանում ընկերոջս՝ սկզբում ամեն ինչ անում էր, որ հաճախ հանդիպենք, իսկ հիմա անգամ զանգերիս չի պատ
ասխանում․․․Չգիտեմ ինչ ա կատարվում։Օգնեք մոռանալ նախկին ընկերոջս։ Մենք բաժանվեցինք երկու տարի առաջ, բայց ես դեռ
չեմ կարողանում նրան հանել իմ գլ խից:
Իմ բոլոր համոզմունքները, որ պետք է մոռանալ նրան, ոչ մի կերպ չեն օգնում։Նա ինձնից 12 տարով փոքր է։ Մենք ծանոթացել ենք
աշխատանքի վայրում։ Այդ ժամանակ ես բաժանվել էի ամուսնուցս և նա դարձավ ինձ անհրաժեշտ աջակցությունը։ Նա երիտասա
րդ էր, շատ գեղեցիկ։Անմիջապես սկսեց հանդիպումները, նա խնդրեց, որ այցելի ինձ։
Ես ապրում էի երեխայի հետ։ Նա սկսեց գրեթե ամեն օր այցելել մեզ։Մեր հարաբերությունները արագ զարգացան և ես հասկացա,
որ սիրահարվել եմ։ Ես ուշադրություն չէի դարձնում, որ նա պարբերաբար դեպ րեսիվ վիճակ ուներ, քանի որ ես արդեն շատ բանի
էի հասել, բայց նա դեռ ոչինչ չուներ (նա 26 տարեկան էր):
Ամեն անգամ հակառակ ուղղությամբ փախչում էի նրանից, բայց ամեն անգամ ավելի դժվար էր դառնում։ Հետո նա սկսեց փոխվել,
քիչ գալ: Ես խենթանում էի ՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչն է սխալ: Եվ նա ասաց, որ ամեն ինչ լավ է, պարզապես հոգնած կամ զբա
ղված է։Մի անգամ ես նրան առաջարկեցի տեղափոխվել ինձ մոտ։ Նա ասաց, որ կմտածի այդ մասին, բայց ոչինչ չ արեց:
Ես սկսեցի մտածել, որ նա ինձ հետ պարզապես հարմար է զգում,ես նրա բաժնի ղեկավարն եմ և նրա նկատմամբ կար ներողամիտ
վերաբերմունք։ Երևի օգտագործել է։ Հիշում եմ, թե ինչպես նա ասաց, որ ցանկանում է փոխել աշխատանքի ոլորտը և ես ջանք չխն
այեցի նրան օգնելու համար։ Նա սկսեց զանգահարել և նորից սկսեց հաճախակի գալ։
Ես չէի ուզում ինձ համոզել, որ նա ինձ հետ է հանուն իր համար ինչ-որ պլյուսների։ Հիմնականում ես դարձա մեր հանդիպումների
նախաձեռնողը,որից տո ւժեց իմ եսը։ Մի անգամ, երբ նա հերթական անգամ հրաժարվեց հանդիպել, ես ասացի, որ եթե տղամարդը
կնոջ կարիք ունի, նա միշտ ժամանակ կգտնի նրա համար։ Այդ օրվանից մենք բաժանվեցինք: Ինձ թվում է, որ նա առանց օգնության
ոչ մի բանի չի հասնի, նա ժլատ է և փող շատ է սիրում:
