Ես ինքս սկեսուրիս կանչեցի մեզ հետ ապրելու․ Արդյունքը եղավ այն, որ վաղը ես ու ամուսինս բաժանվում ենք․․․
Ես իրականում չէի ճանաչում սկեսո ւրիս…Ես սիրում էի այդ կնոջը: Նա հան գիստ, բարի և մեծա հոգի էր թվում: Մենք ապրում էինք տարբեր քաղաքներում, հանդիպում էինք միայն տոների ժամա նակ: Միշտ լավ հարա բերություններ ենք ունեցել: Վերջերս մահացավ սկեսրայրս: Հասկանալով, որ սկեսուրիս համար միայնակ ապրելը դժվար կլինի, առաջարկեցի տեղափոխվել մեր տուն և մեզ հետ ապրել:
Այդ ժամանակ ես ու ամուսինս ունեինք մեր մեծ սեփական տունը,իսկ մեր միակ որդին ուրիշ քաղաքում էր համալսարան ընդուն-վել:Եվ այդ ժամանակ բացահայտվեց սկեսուրիս իրական դեմքը:Մեր տանը 1-2 ամիս ապրելուց հետո,սկեսուրս սկսեց ամուսնուս իմ դեմ տրամադրել:Սակայն ես դա ուշ հասկացա:Ամուսինս շատէր փոխվել,ամեն մի մանրուքի համար ինձ հետ վեճի էր բռնվում:
Նրան ոչինչ դուր չէր գալիս, դժգո հում էր տան մաքրո ւթյունից, իմ պատրաս տած ուտել իքից, հողամասի վիճակից: Եվ դա այն բա-նից հետո, որ 25 տարի շարունակ նա երբեք չէր բողոքել:Ժամանակի ընթացքում ամուսինս արգելեց, որ իր համար ուտելիք պատրաստեմ, նրան սկսել էր դուր գալ միայն մոր պատրաստածը:Պատկերացնու՞մ եք, այդ կինը սկսեց կառավարել նույնիսկ մեր ֆինանսները:
Ամեն անգամ, երբ ես փորձում էի շտկել իրավիճակը, սկեսուրս իսկույն իրեն <<վատ էր զգում>>, իսկ ամուսինս ինձ վրա բարկա-նում էր:Մի գեղեցիկ օր համբերությունս սպառվեց: Հիմա ես պարում եմ մեր հին փոքր բնակարանում և սպասում եմ դատին, ո-րից հետո մենք կդադարենք ամուսիններ լինել:Ահա այսպես 2 տարին ջնջեց մեր համատեղ ապրած երջանիկ 25 տարիները…
