Եկեք կիսուրիս խելք սովորացրեք․ Մինչև հիմա մարդուս շորերն ինքն ա լվանում, ինձ դավերյա չի անում․ Մարդուս բողոքեցի, բայց
նրա պատասխանից շշմած մնացի․․․Մենք ամուսնացանք մի տարի առաջ: Շատ համեստ հարսանիք արեցինք, շքեղ տոնակատա-
րության համար փող չունեինք:
Մարդս ասեց, որ սկզբնական շրջանում կապրենք իրա մոր հետ, մինչև փող հավաքենք, տուն առնենք: Բան չասեցի, չնայած սրտովս
չէր իրա մոր հետ մի տան մեջ ապրելը: Ես հասկանում եմ, բոլոր մամաներն էլ իրանց երեխեքին շատ են սիրում, հատկապես տղեր-
քին:
Բայց կիսուրս չափն անցնում ա: Մինչև հիմա տղուն ինքն ա լողացնում: Շորերը առանձին ա լվանում, ասում ա, դու լավ չես լվանա:
Ինձ ստիպում ա, որ ամեն իրիկուն անկողինը փոխեմ, ասում ա իմ տղեն սովորա, որ ամեն օր անկողինը պետք ա նոր լինի: Բան ու
գործ չունեմ, ամեն օր անկողին փոխեմ, լվանամ, հարդուկեմ:
Ստիպում ա, որ նասկիները հարդուկեմ: Ո՞վ ա նման բան տեսել: Տեսավ, որ ես չեմ անում, ամեն իրիկուն ինքնա մտնում մեր սենյակ,
անկողինը փոխում ա, սկսում ա դարակները դասավորել: Մարդուս բո ղոքեցի, ասում ա, հա բա ճիշտ ա անում, իմ մերնա, ինքը ան-
տարբեր մամաներից չի, ճիշտը տենց ա: Ներվերս էլ չի դիմանում: Սենց որ երկար շարունակվի, կթողնեմ կգնամ:
