Այն օրվանից ինչ հորաքույրս իմացավ,որ հայրս ողջ ունեցվածքը մենակ ինձ ա կտակել օր ու արև չի տալիս․․․Շատ համբերեցի, բայց
վերջին արածը ինձ ուղղակի հունից հանեց։Վեց ամիս առաջ պապաս ինձ կանչեց իրա մոտ ու ասեց, որ ամոբղջ ունեցվածքը ինձա
կտաակելու: Բայց զգուշացրեց, որ հորքուրս շատ վատ կարձագանքի:
Ասեց, որ ինքը լավա ճանաչում իրա քջոջը, ամեն ինչի ընդունակա: Բժ իշկները հորս քիչ ժամանակ էին տվել ու ամիսներ անց հրա-
ժեշտ տվեց կյանքին: Պապիկիս ու տատիկիս խնամել են մամաս ու պապաս: Հորքուրիս երբեք չի հետաքրքրել ծնողների վիճակը:
Միայն պահանջներ էր ներկայացնում:
Պապիկիս հու ղար կա վորությունից հետո անմիջապես հորքուրս սկսեց ժառանգության մասին խոսել,բայց պապաս նրան արգելեց
այդ մասին խոսել: Հիմա երբ հայրս չկար, հորքուրս կրկին հայտնվեց: Ու սկսեց պահանջել իր մասնաբաժինը,բղավում էր, որ արդար
չի, երբ ծնողների կարողությունը բաժին ա հասնում մի երեխուն:
Սկսեց ինձ սպ առ նալ դատ արանով: նույնիսկ փորձում էր ապացուցել, որ ես իմ հոր որդին չեմ: Այս վերջին քայլը ինձ հունից հանեց:
Ես մի կողմ դրեցի իմ դաստիարակությունն ու դուրս վռնդեցի մեր տանից հորաքրոջս:
