Ամուսինս կլոր 1 ամիս պառկեց հիվանդանոցում, բայց երեխաներս ըտենց էլ նրան չայցելեցին, ասում են ժամանակ չունեն, իսկ մենք
գումար ունեինք հավաքած ու որոշել էինք տալ նրանց․․․Ամուսինս միշտ էլ լավ փող ա աշխատել, երեխեքին ամեն ինչով ապահովել
ենք:
Տղես էլ, աղջիկս էլ ամուսնացած են, բայց մենք շարունակում ենք օգնել փողով:Քանի դեռ մենք աշխատում էինք,մեզ ոչինչ պետք չէր,
բայց տարիներն անցան, և հիմա մենք թոշակառու ենք։ Հիմա մենք նրանց օգնության կարիքն ունենք, բայց երեխաները կարծես մո-
ռացել են մեզ, նույնիսկ չեն այցելում։
Աղջիկս չի աշխատում, երեխայի խնամքով ա զբաղվում:Բայց մեզ մոտ զբոսնելու ժամանակ չկա։ Վերջերս ամուսինս հիվանդացավ։
Ամբողջ լուսինը պառկած էր հ իվանդանոցում։ Մենք գյուղում ենք ապրում, ամեն օր ավտոբուսով գնում էի նրա հիվանդանոց։ Չնա-
յած այն հանգամանքին, որ տղաս մեքենա ունի, նա ոչ մի անգամ չի առաջարկել ինձ բարձրացնել:
Ո՛չ տղես, ո՛չ էլ աղջիկս ամբողջ ամսվա ընթացքում չեն այցելել հորը։ Ամուսինը շատ էր անհանգստանում, որ երեխաներն իրեն չեն
այցելում։ Մի անգամ խնդրեցի օգնել ինձ, այն էլ հրաժարվեցին: Ես ու ամուսինս բանկում գումար ենք խնայել, մտածում էինք, որ հե-
տո կտանք երեխաներին։ Բայց հիմա կարծում եմ, որ այս գումարը մեզ պետք կգա։
