Աղջիկ ջան, հլը ասա,տենամ ովքե՞ր են քո ծնողները,-ասաց սկեսուրս հենց առաջին հանդիպման ժամանակ,բայց լսելով իմ պատաս-
խանը․․․Ամեն ինչ դստեր համար, և ոչինչ որդու համար: Ես ամուսնացած եմ 18 տարի, Գրիգորիի հետ ամուսնացանք, երբ դեռ սովո-
րում էինք ինստիտուտում։ Ես գյուղից եմ, ամուսինս՝ նույնպես: Սկեսուրս ապրում էր ծայրամասում գտնվող հսկայական տանը։ Ժա-
մանակին սկեսրայրս մեկ միլիոն բնակչություն ունեցող կոլտնտեսության գլխավոր էներգետիկն էր:
Նրանք փողին փող չէին ասում, նրանք ապրում էին հարուստ կյանքով,օգտվում էին կյանքի բոլոր բարիքներից, սեղանը միշտ առատ
էր, զգեստապահարանները լեփ-լեցուն: Կարճ ասած, երանելի կյանք:Երբ ամուսինս ավարտում էր դպրոցը, ընտանիքի համար դժվա
րին ժամանակներ սկսվեցին. հայրը չկար, և սկսեցին սնանկանալ: Սկեսուրս դեռ աշխատում էր, նա դպրոցի փոխտնօրենն էր, Յուլ-
կան փոքր է, իսկ ամուսինս ընդունվեց ինստիտուտ, որտեղ էլ հանդիպեցինք։
-Ովքե՞ր են քո ծնողները, փոքրիկս,- հարցրեց սկեսուրս առաջին հանդիպմանը:
Նա խորը հիասթափություն ապրեց, երբ իմացավ, որ իմ ծնողները պարզապես գործարաններից մեկի աշխատողներ են: Բայց մենք
ծրագրել էինք առանձին ապրել՝ երազելով ինքնուրույն փող աշխատել, ուստի սկեսուրիս հիասթափությունն ինձ առանձնապես չէր
մտահոգում։ Գլխավորն այն է, որ տղամարդու հետ սեր ու փոխըմբռնում կա։Ես ու ամուսինս անմիջապես գործի անցանք: Մենք հի-
փոթեքով բնակարան վերցրինք: Ես նույնիսկ աշխատում էի, երբ դեկրետում էի,գիշերները թարգմանություններ էի անում: Եվ կարո-
ղացանք բնակարանի հիփոթեքը ժամանակից շուտ է վճարվել։Յուլիան,ամուսնուս քույրը, ավարտեց միջնակարգ դպրոցը և ընդուն-
վեց բուհերից մեկը։ Սկեսուրս անընդհատ բողոքում էր.
-Ինչպե՞ս է աղջիկը ապրելու հանրակացարանում,- ասաց նա ամուսնուն,- դու տղա ես, քեզ համար ավելի հեշտ էր, իսկ Յուլիայի հա-
մար դժվար կլինի:
Սկեսուրս վաճառեց իր տունը և իր համար գնեց մեկ սենյականոց բնակարան և քաղաքում երկու սենյականոց բնակարան՝ դստեր
համար։ Ամուսինս տան ու հողամասի վաճառքից գումար չպահանջեց. Ես տղամարդ եմ, փող կաշխատեմ,- ասաց Գրիգորին: Բայց
մորից խնդրեց իրեն նվիրել հոր մեքենան:Սկեսուրս հայտարարեց, որ դա պահել է Յուլիայի համար և հարսանիքի օրը նրան նվիրեց:
Ամուսինս վիրավորվեց, բայց ոչինչ չասաց: Որոշ ժամանակ անց սկեսուրիս ինքնազգացողությունը վատացավ:
Ես աշխատանքից հետո գնում էի նրա տուն, խնամում նրան:Յուլիան գրեթե չէր գալիս մորը տեսակցության: Բայց այնպես ստաց-
վեց, որ աղջիկս հիվանդացավ և նրան տեղափոխեցինք հիվանդանոց: Ամուսինս Յուլիային տեղեկացրեց, որ գա և խնամի մայրի-
կին: Երկու օր անց Յուլիան զանգահարեց եղբորը և տեղեկացրեց, որ իրենք մեկնում են հանգստի և ինքը չի կարող այլևս խնամել
մայրիկին: Ամուսինս խնամող վարձեց սկեսուրիս համար:
Նա չցանկացավ խնամել իր մորը, ով ամեն ինչով ապահովել էր իրեն: Նրանց մեկնելուց օրեր անց սկեսուրս հրաժեշտ տվեց երկրա-
յին կյանքին:Իսկ վերադառնալուց հետո Յուլիան մեզ մեղադրեց, որ լավ չենք խնամել մայրիկին ու մեր անտարբերության պատճա-
ռով է մայրը մա հացել:
«Դուք եք սպ անել մայրիկին, դուք երբեք էլ նրան չեք սիրել», — ճչում էր նա: -Իսկ դու սիրու՞մ էիր նրան, ինչպե՞ս կարողացար թող-
նել նրան այդ վիճակում ու մեկնել հանգստի, ի՞նչ խղճով էիր արևայրուք ընդունում,երբ գիտեիր, որ մայրդ այստեղ գամված է անկող-
նուն, — կոպիտ պատասխանեց ամուսինս: Դա եղավ նրանց վերջին հանդիպումը: Այդ օրվանից ամուսինս չի ուզում լսել քրոջ անու-
նը: Ավելի ուշ իմացանք, որ սկեսուրս իր մեկսենյականոց բնակարանը ևս նվիրել էր դստերը, որը չցանկացավ խնամել հիվանդ մորը:
