Քաղաքում սովորելու ընթացքում հետզհետե սկսեցի ավելի ու ավելի քիչ շփվել ընտանիքիս հետ․ Մի որոշ ժամանակ անց մայրիկիցս
մի ծանրոց ստացա․ Բացելով այն՝ չկարողացա զսպել արցունքներս․․․Ես ծնվել և մեծացել եմ մի փոքրիկ քաղաքում: Մանկուց մտա-
ծել եմ, որ չափահաս կդառնամ, գնամ սովորելու մեծ քաղաքում, ես կդառնամ հաջողակ կին:
Եվ, ինչպես ես երազում էի, այնպես էլ կյանքս դասավորվեց:Ավարտեցի դպրոցը և գնացի ԲՈՒՀ-ում սովորելու: Մինչ օրս հիշում եմ,
թե ինչպես է անհանգստանում մայրս, թե քանի համեղ կարկանդակ է նա ճանապարհի համար ինձ հետ դնում:Ինձ հաջողվեց միան-
գամից երկու համալսարան ընդունվել, բայց ես ընտրեցի այն մեկը, որը հանրակացարան ուներ: Իմ երջանկությանը չափ ու սահման
չկար:
Այո, սկզբում բավականին դժվար էր՝ գումարս քիչ էր, ընթացիկ ծախսեր․․․: Բայց ես աշխատանք ստացա: Ես համարյա չէի քնում՝
առավոտյան սովորում էի, երեկոյան աշխատում և գիշերը սովորում դասերս: Եվ այսպես ես ապրում էի:Ես չէի ընկճվում, քանի որ
դա իմ երազանքն էր: Ես հիացա գեղեցիկ քաղաքով և չցանկացա վերադառնալ հայրենի փոքրիկ քաղաք: Անցան տարիներ։
Ժամանակի ընթացքում սկսեցի ավելի ու ավելի քիչ հաղորդակցվել ընտանիքիս հետ:Երբ մայրս իմացավ, որ կոշիկները հնացել են,
նա ինձ նվեր ուղարկեց տուփով կոշիկներ: Ես շատ ուրախացա․․․Անմիջապես բացեցի տուփը: Բայց ես այնտեղ այլ բան տեսա՝ այն-
տեղ իմ սիրած կարկանդակներն էին․․․
Ես նայեցի, և ուղղակի չկարողացա զսպել արցունքներս: Այդ պահին զգացի, որ ահավոր կարոտել եմ մայրիկիս: Ես ինձ մեղավոր էի
զգում այն բանի համար, որ հաճախ չեմ զանգել նրա հետ և, ընդհանրապես, ընտանիքիս հետ սկսել եմ շատ քիչ չփվել: Եվ ես որոշե-
ցի՝
Արձակուրդին անպայման կգնամ ընտանիքիս տեսակցության․․․Նրանք ինձ համար շատ կարևոր մարդիկ են
