Սկեսուրս որոշել է վաճառել իր տունը և տեղափոխվել մեր բնակարան․ Չգիտեմ, թե ինչպես ասեմ, որ ես չեմ ուզում ապրել իր հետ․․․
Որևէ մեկը եղե՞լ է նման իրավիճակում և ինչպես դուրս գալ դրանից: Իմ անունը Կարինե է։ Ես 32 տարեկան եմ, ամուսինս՝ 35։ Մենք
ունենք 10 տարեկան որդի։ Ապրում ենք մեր մեկ սենյականոց բնակարանում, որի հիփ ոթեքը փակեցինք կես տարի առաջ։ Մենք քիչ
թե շատ նորմալ ենք ապրում, բայց ես ավելի լավ պայ մաններ եմ ուզում, և ես ու ամուսինս մտածում ենք նոր հիփոթեքի մասին։
Գյուղում ապրում է սկեսուրս, նա արդեն 68 տարեկան է։Մենք ամիսը երկու անգամ գնում ենք նրա մոտ,օգնում ենք տան գործերում,
այգին ենք մշակում և վառելափայտ ենք տանում։ Սկեսուրս ևս մեկ որդի ունի,որը կնոջ հետ ապրում է վարձով բնակարանում։ Նրա
նք չեն ուզում հիփոթեք վերցնել, կարծում են, որ սա երկար տար իների ստրկություն է։ Եվ այդպես էլ վարձով ապրում են, գնում
են արձակուրդ, թանկարժեք ռեստորաններ, լավ հագնվում են և այլն։
Դե, սա, ինչպես ասում են, իրենց գործն է, և միայն իրենք են որոշում՝ ինչպես ապրել։ Սակայն վերջերս սկեսուրս սկսել է ասել, որ իր
համար արդեն շատ դժվար է և որոշել է վաճառել իր տունը, այդ փողը տղ աների միջև կբաժանի, ինքն էլ կգա մեզ մոտ ապրելու, ո-
րով-հետև մենք մեր սեփական բնակարանն ունենք, իսկ մյուս տղան վարձով է ապրում, և արդեն ասել է, որ նրան այդ բնակարան չի
տանի։ Ասում է դուք խոհանոցում բազմոց ունենք, այնտեղ էլ կքնեմ։ Այսպիսով, նա արդեն որոշել է ամեն ինչ: Եվ ոչ ոք ինձ երբեք չի
հարցնում, թե ինչ եմ ես ուզում։
Մի կողմից նա միշտ լավ էր վերաբերվում ինձ, սակայն, լավ էր նաև մյուս հարսի հետ։ Նրա մյուս որդին և կինը գրեթե չեն եկել և չեն
օգնել նրան, քանի որ որդու կինը ասում է, որ ալերգիա ունի գյուղական գործերից։Ես հասկանում եմ, որ ծերությունը ուրախություն
չէ, հասկանում եմ, որ դժվար է, բայց, մյուս կողմից, ես չեմ պատկերացնում սկեսուրիս հետ կյանքը՝ այն էլ այդ փոքրիկ տան մեջ։ Նա
նաև սիրում է, որ ամեն ինչ իր ձևով լինի: Նրա տանը ես ապրում էի նրա կանոններով, բայց նա ի՞նչ կանի իմ տանը:
Ամուսինս խղճում է մորը, ասում է, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Բայց ես չեմ ուզում ստուգել՝ կկարողանա՞նք սկեսուրիս հետ միասին ապ-
րել, թե՞ ոչ։ Ի վերջո, եթե հիմա մենք լավ հարաբերություններ ունենք, ապա հետո դրանք կփչանան։ Սա մեր առջև դրված բարդ խն-
դիրն է։ Իսկ ինչպե՞ս արժանապատվորեն դուրս գալ դրանից, չեմ կարողանում մտածել:
