Միայն հիմա հասկացա, որ ժամանակին ճիշտ որոշում կայացրեցի ու վերցնելով որդուս հեռացա ամուսնուցս․ Նրան միայն մի բան
էր հետաքրքրում․․․Երբ հասկացա, որ իմաստ չկա փր կել այս հարաբերությունները, հպարտությամբ հայտարարեցի.
-Ես լքում եմ քեզ: -Իսկ ինչպես է բաժանվելու ձեռք բերված գույքը, — նա հարցրեց: Նրան, ըստ երևույթին, այլևս ոչինչ չէր հետաքր-
քրում.
-Ես ոչինչ չեմ ուզում, բացի իմ որդուց: Ես շատ էի վ ախենում երեխայիս կորցնելուց։ Ես պատրաստվում էի վա տագույնին, քանի որ
մտածում էի, որ առաջինը կսկսի երեխաներիս շահարկել, միայն թե ինձ ջղ այնացնի։
Բացի դրանից, ես չեմ պահանջել գույքը, քանի որ այստեղ սեփական ոչինչ չունեի:Այս ամբողջ 7 տարին ես ծախսել եմ ծննդաբերութ-
յան արձակուրդում, ուստի ոչ մի ներդրում չեմ կատարել ընտանեկան բյուջեում։ Ինձ ուրիշինը պետք չէ։ Ծնողներս մեզ փող էին տա-
լիս, բայց դա հիմնականում ծախսվում էր մթերք գնելու վրա։
Բնակարանը պատկանում է ամուսնուս, սա մինչամուսնական սեփականություն է:Որդուս հետ վերադարձա ծնողներիս մոտ։ Կյան
քը դժվար էր, բայց խաղաղ։ Անմիջապես աշխատանքի ընդունվեցի, որ նրանց վզին չնստեմ։ Եթե մայրիկս ու հայրիկս մեզ չընդունե-
ին, ես չգիտեմ, թե ինչպես կապրեի։ Բայց հետո ես հնարավորություն ունեցա հավաքել իմ «բոնուսը»:
Օգտվեցի մի ծրագրից և հերթ կանգնեցի շահավետ պայմաններով անշարժ գույք ձեռք բերելու համար։Ես համընկնում էի բոլոր պա-
րամետրերով, ուստի արագ հավաքեցի փաստաթղթերը և ներկայացրեցի դիմում: Եվ 6 տարի անց ես գնեցի ունեցա մի սենյականոց
բնակարան:
Հիմա այս բնակարանը վարձով եմ տալիս, քանի որ երկրորդ անգամ եմ ամուսնացել։ Մենք բոլորս միասին ապրում ենք գյուղի տանը
և մեզ մոտ ամեն ինչ լավ է։ Այսպիս նվեր արեց ինձ ճակատագիրը երեխային, այլ ոչ, թե նյո ւթական արժեքն ընտրելու համար։ Ինչ
եք կարծում, ես ճիշտ ընտրություն եմ կատարել
