Կիրակի օրը գնացել էի եկեղեցի․ Ներսում նկատեցի, որ մի կին խորանի մոտ հոնգուր-հոնգուր լացում ա․Փորձեցի իմանալ պատճա ռը ու․․․Անկախ ինձանից արցունքները թափվեցին աչքերիցս
Կիրակի օրերը գնում եմ եկեղեցի, նստում, մի լավ հոգիս դատարկում ու ետ գալիս։ Անբացատրելի խաղաղություն ա ուղղակի, չեմ կարա բացատրեմ։ Էս վերջին անգամն էլ որ գնացել էի եկեղեցի, մի կնոջ նկատեցի խորանի մոտ, հոնգուր հոնգուր լացում էր, կանգ նած մտածում էի մոտենամ չմոտենամ։ Մինչ ես մտածում էի, հանգստացավ, ելավ նստեց իմ կողքի նստարանին:
Չգիտեմ էլ ոնց խոսակցություն սկսվեց, ընթացքում հարցեր տվեցի, պարզվեց խեղճ կինը երկու տղաներին ու ամունունա կորցրել էս 44_օրյայի ժամանակ, որ պատմեց ինչերի միջով են անցել, ինչ դժվարությամբ են ունեցածը ստեղծել, տղաներին մեծացրել, հիմա էլ լրիվ մենակ մնացել, ոչ տղա, ոչ ամուսին։
Որ պատմեց, չկարողացա ինձ զսպել, սկսեցի լացել, երկուսով նստած հավասար լացում էինք, ոնց որ զգայի էդ խեղճ կնոջ ցավը։
Երկուսս էլ հոգիներս դատարկեցինք:
