Ծեր մորս խնամելը ինձ համար ճակատագրական դարձավ՝ կորցրեցի, և՛ ամուսնուս, և՛ աշխատանքս ու ամենաթանկը՝ կապը երե-
խաներիս հետ․․․Ի վերջո, մայրը հավերժ չէ, բայց պետք է ինչ-որ կերպ ապրել։ Ամո ւսինս չդիմ ացավ այն փաստին, որ ես մայրիկիս
տուն տարա և որոշեցի, որ ես կխն ամեմ նրան։ Ի վերջո, էլ ո՞վ է դա անելու։
Ուր ուղարկել տարեց մորը, ով հիվանդ է և ով այլևս չի կարողանում ինքնուրույն ապրել:Բայց պարզ էր,որ դա ամուսնուս անհարմա-
րություն էր պատճառում։ Նա սկսեց ավելի ուշ տուն գալ, ուշ մնաց աշխատավայրում։ Հետո նկատեցի, որ սոցիալական ցանցերում
անընդհատ ինչ-որ մեկի հետ է շփվում։ Ավելի ուշ իմացա, որ դա այլ կին էր։
Ամեն ինչ սկսվեց սովորական շփումից, իմ մասին բողոքներից, այն բանից, որ տարեց մորս բնակարան եմ բերել ու հիմա կյանք չկա։
Եվ վերջում հերթական վիճաբանության ժամանակ նա գնաց նրա մոտ։ Դիմել ամուսնալուծության: Երեխաներն էլ են որոշել առայժմ
ապրել հանրակա ցարանում։Եվ այսպես, ես մնացի մենակ։
Նա կորցրել է ընտանիքը, ամուսինը, երեխաները լքել են բնակարանը. Իսկ թե ինչ անել՝ անհասկանալի է։ Ծեր մայրս երբեմն ոչ ոք չի
հիշում,մեկ-մեկ էլ լավ բաներ թույլ չի տալիս իրեն։ Եվ պար զվում է,որ փրկելով մորս՝ ես քան դեցի իմ սեփական ընտանիքը։ Որքան
դժվար է հասկանալ այս ամենը։ Իսկ ամենահետաքրքիրն այն է, որ նման իրավիճակում չգիտես, թե ինչպես ճիշտ կլինի։
Ինչ և ինչպես դա անել ճիշտ: Չպե՞տք է մորդ տուն տան եիր։ Եվ ինչպե՞ս ես այդ դեպքում կապ րեի այս մեղքով իմ հոգում: Բայց, ի
վերջո, մեղք չկա, բայց չկա ընտանիք, չկա սեփական կյանք։ Նույնիսկ աշխատանքից ազատեցին, քանի որ անընդհատ արձակուրդ
էի խնդրում ու այնպիսի դեմքով էի քայլում, որ թվում էր, թե իմ մեջ ինչ-որ մեկը մահացել է։ Ընդհանրապես, ինչպես ապրել, պարզ չէ
այժմ:
