Իրերս հավաքեցի ու չգիտեի թե ուր պիտի գնամ․ Նստած կմնայի փողոցում, ավտոբուսի կայարանում, եթե մի տատիկ ինձ չմոտե-
նար․․․
Ես ամուսնացել եմ 4 տարի առաջ, և այս տարիների ընթացքում սկեսո ւրիցս միայն վատ արտահայտություններ եմ լսում։ Նա պար-
զապես ինձ չի սիրում։ Հարսանիքից շատ առաջ Տիգ րանի մորը պետք է այցելեինք։ Նա ինձ թեյ հյուրասիրեց և ամեն ինչ հարցրեց
ընտանիքիս մասին: Քանի որ ի դեմս սկեսուրիս հույս ունեի երկրորդ մայր գտնելու, ես անկեղծորեն պատմեցի նրան ծնողներիս մա-
սին ամեն ինչ։
Իհարկե, նա շատ դժգոհ էր, որ մայրս թունդ խմիչք ների հետ կապված խնդիր ուներ։ Մանկուց ինձ մանկա տնից փրկել է տատիկս,
նա էլ մեծացրել է։ Բայց ես ընդհան րապես չեմ հասկանում, թե ինչու պետք է ամաչեմ կամ մեղավոր լինեմ ծնողներիս արարքների
համար։ Այո, մայրիկս օգնության կարիք ունի, բայց ես ի՞նչ կապ ունեմ դրա հետ։
Սկեսուրս որոշել է, որ խնձորը խնձորենուց հեռու չի ընկնում, ու դրանից հետո մենք լարված հարաբերություններ ունենք։Մենք ապ-
րում ենք նույն հարկի տակ։ Այնպես ստացվեց, որ ուսանողական տարիներին չէի տեղավորվում հանրակացարանում, քանի որ քա-
ղաքային բնակության թույլտվություն ունեի։ Տիգրանը առաջարկեց դառնալ իր կինը, և ես համաձայնեցի։Հարսանիքի նախօրեին
ամուսինս վիճել է մոր հետ, նա հուսահատ էր , չէր ցանկանում, որ նա ինձ հետ ամուսնանա։
Բայց հետո Տիգրանը ասաց, որ ամեն դեպքում ամուսնանում է, և քանի որ ինքը դեմ է, մենք վարձով ենք ապրելու։ Հետո սկեսուրս
ձևացրեց, թե հաշտվում է։ Երևում է, նա վախե նում էր, որ ես ինչ-որ կերպ վատ ազդեցո ւթյուն կունենամ իր վրա և մենք մնացինք
նրա տանը ապրելու։Այս տարիների ընթացքում ես խնդրում էի Տիգրանին տեղափոխվել։ Սկեսուրիս հետ հարաբերությունները սր-
ված են, զրոյից նա կարող է սկանդալ ստեղծել։
Երրորդ կուրսում գտա կես դրույքով աշխատանք և տեղափոխվեցի հեռակա բաժին։ Եվ հետո մենք երեխա ունեցանք, և ես ստիպ-
ված էի թողնել ուսումս,քանի որ ոչ ոք չէր ուզում նստել երեխայի հետ:Տիգրանը սկսեց ուշ վերադառնալ աշխատանքից՝ անհետանա-
լով հանգստյան օրերին: Հետո պարզվեց, որ նա ինձ խաբում էր և դավաճանում։ Ես չկարողացա տանել այս դավաճանությունը։ Ինձ
ուրիշ ոչ ոք չի մնացել, և ես մտադիր չէի մնալ այս տանը։
Ես լուռ հավաքեցի իրերս ու երեխայի հետ տանից դուրս եկա։Մենք պարզապես նստեցինք կանգառում, և ես դժվարությամբ էի մը-
տածում, թե ինչ կլինի հետո։ Մայրիկը երեխայի հետ ուշ աշնանը մի պայուս ակների հետ հարցեր առաջ ացրեց անցորդների մոտ:
Բայց միայն մի տատիկ կանգ առավ և հարցրեց, թե ինչ է պատահել։ Ես լաց եղա։ Տատիկը հասկացավ, որ ես օգնության կարիք ու-
նեմ։ Նա խղճաց, ինձ ու աղջկաս տարավ իր գյուղ։
Փոքր բնակավայր՝ հեռու քաղաքակրթության բարիք ներից։ Ես այստեղ ապ րեցի երեք տարի և սովորեցի, թե ինչպես օգնել տատի-
կին տնային գործերում: Աղջիկս Անին տատիկին տատիկ է ասում։ Եվ ես կարծում եմ, որ նա մեր պահապան հրեշտակն է: Տատիկին
նայելիս միշտ հիշում եմ իմ հարազատ տատիկիս. միգուցե հենց նա է մեզ պաշտպանում դրախտից:
