Ինչու եմ որոշել ապրել ինքս ինձ համար, այլ ոչ թե զավակներիս․․․ Համոզված եմ, որ ճիշտ որոշում եմ կայացրել։Այսօր ուզում եմ կիս-
վել իմ մտորումներով։ Հաճելի կինի, թեթե դուք նույնպես մեկնաբանություններում թողնեք ձեր կարծքիը։
Ու՞մ է նվիրված ձեր կյանքը՝ ձեզ թե ձեր երեխաներին
Ես հաճախ եմ լսում իմ հասակակից կանանցից, որ նրանք ապրում են միայն հանուն երեխ աների ու թոռների։ Նրանք «զոհաբերում
են» իրենց կյանքը՝ մոռանալով սեփական շահերի ու հետաքրքրությունների մասին։ Այդ կանայք հույս ունեն, որ հետո իրենց երեխա-
ները երախտապարտ կլինեն, կօգնեն, նյութապես կաջակցեն, սակայն․․․ հաճախ լինում է հակառակը։
Հենց այնպես չեմ ասում սա, որովհետև շփվել եմ նաև ավելի մեծ տարիքի, մոտ 70 տարեկան կան անց հետ։ Նրանք պատ մում էին,
որ ամբողջ կյանքը նվիրել են երեխաներին, իսկ հիմա անտե սված են։ Ցավոք, ծնողները նրանց համար առաջնահերթային չեն։ Երե-
խաներից ոմանք արտասա հմանում են, ոմանք ավելի կարևոր գործեր ունեն․․․Ու ի՞նչ են անում այդ կանայք․ սկսում են մեղադրել ե-
րեխաներին անշնորհակալ լինելու մեջ։
-Ես ձեզ մեծացրել եմ, կերակրել եմ, ուսման եմ տվել, իսկ դուք իմ մասին մոռացել եք։
Անձամբ ես համարում եմ, որ մեղավոր են հենց մայրերը։Ինչի՞ համար ամբողջ ուժերը նվիրել երեխաներին։ Իսկ մեր սեփական կյան-
քը, որն ընդամենը մի հատ է։ Իսկ ու՞ր մնացին սիրելի զբաղ մունքները, ամուսինսը, ընկերո ւհիները․․․ Քչերն են հասկանում, որ երե-
խաները պարտավոր չեն երախտա պարտ լինել նրա համար, որ մայրերը հանուն իրենց զոհ ա բերել են կյանքը։
Ես երբեք չեմ մոռացել ինքս իմ մասին, անգամ երբ երեխա ներս շատ փոքր էին։ Երեխաներին պետք են երջանիկ, ուրախ, հոգեպես
կայուն ծնողներ։ Իսկ եթե չմտածեք ինքն երդ ձեր մասին, երբեք չեք կարողանա լինել այդպիսին։Ի դեպ, համոզված եմ, որ եթե մարդ
չի սիրում ինքն իրեն, երբեք սիրվ ած չի լինի ոչ մեկի կողմից։
