Երբեք մտքովս չի անցել, որ կգա մի օր որ հարազատ մորս հետ այսպես կխոսեմ, բայց նա ինձ ուրիշ տարբերակ չթողեց․․․Հիմա չգի-
տեմ ինչ անեմ։Հայրս մ ահաց ավ, երբ մայրս 46 տարեկան էր և այդ ժամանակվանից մենակ է ապրում: Գարնանը մայրս դարձավ 60
տարեկան։ Տարիքը թույլ չէր տալիս մայրիկիս երկրորդ անգամ ամուսնանալ, բայց շփվում էր ինչ որ տղամարդու հետ։
Պետրոսը մի քանի օրով գալիս էր մորս մոտ, չորսից ոչ ավել, հետո երկու-երեք շաբաթով վերադարնում իր գյուղ։ Եվ այսպես, դա ան-
ընդհատ կրկնվում էր:Նա ունի մեծ այգիներ, դուստր ու երեք թոռներ։ Երեխաների համար էր տուն վերադարնում: Մայրս էր այդպես
ասում և դա ճիշտ էր, թե ոչ, ինձ չէր հետաքրքրում: Ես բաժանվել եմ ամուսնուցս: Դստեր հետ ապրում էի մեկ սենյականոց փոքրիկ
բնակարանում։ Ժամանակի ընթացքում դուստրս ամուսնաց ավ և երեխա ունեցա վ։
Երբ ես տատիկ դարձա, տանը բավականաչափ տարածք չկար, ուստի երիտասարդ ընտանիքը որոշեց ինձ համար առանձին բնա-
կարան վարձել։ Մայրս երեք սենյականոց բնակարան ունի, որը երկուսիս է մնացել հորս մ ահից հետո։ Ես որոշեցի մորս առաջարկել
տեղափոխվել ինձ մոտ, իսկ մեր ընդհանուր բնակարանը տալ աղջկաս, քանի որ նրանք փոքր երեխա ունեն։
Ճիշտն ասած, չէի սպասում, որ մայրս այդքան կտրականապես կմ երժի։Օրինակ, նա սովոր է միայնակ ապրել, բայց նա հաստատ
ինձ հետ չի համակերպվի: Սա շատ եսասիրական է նրա կողմից: Ես ու նա ապրում ենք մեր սեփական բնակարաններում, իսկ աղ-
ջիկս ստիպված է վարձով բնակվել։ Այդ ժամանակ որոշեցի, որ տեղափոխվելու եմ մայրիկիս մոտ, քանի որ ըստ փաստաթղթերի՝
բնակարանի կեսն ինձ է պատկանում։
Իսկ իմ փոքրիկ բնակարանի մեջ կապրեն իմ աղջիկն ու իր ընտանիքը։ Դրանից հետո մորս կարծես փոխած լինեն։Նա ինձ հետ չի
խոսում, առանձին է ուտում, աղջկաս չի զանգում և չի այցելում, իսկ ծոռնուհուն աչքաթող է անում։ Ինձ համար նման հարաբերու-
թյունները շատ դժվար են և անհարմար, բայց նույնիսկ այստեղ ես մեծ ընտրություն չունեմ, ավելի ճիշտ՝ ընդհանրապես չունեմ։
Երեկ ես նրան ասացի, որ կամ նա կփոխի իր որոշումը, կամ մենք պետք է վաճառենք մեր բնակարանը և հասույթը հավասար բա-
ժանենք:
