90-ական թվականների ձմռան սառնամանիքին նրան թողեցին աղբամանի մեջ ու հեռացան․ Ոչ ոք չէր հավատում, որ նա ողջ կմնա,
բայց․․․Երբեմն լինում են դեպքեր, որոնք վեր են մեր բոլոր պատկերացումներից, նույնիսկ ամենահարուստ երևակայության տեր մա
րդիկ չեն կարող նման բան պատկերացնել:
1996-ի հունվարյան ցրտաշունչ օրերից մեկն էր, մի ցուրտ օրը, հարևանները աղբամանում տարօրինակ ձայներ լսեցին: Ոմանք հա-
մոզված էին, որ կատվի կամ շան ձագեր են, որոնք տեղավորվել են աղբամանի մեջ տաքանալու համար: Երբ բացեցին, ապշեցին։
Մի փոքրիկ պայուսակ կար,որի մեջ մի աղջիկ էր փաթաթված։Անմիջապես դիմեցին համապատասխան մարմիններին, տեղեկացրին
գտնված երեխայի մասին:
Երեխային զննեցին և ուղարկեցին մանկատուն: Եվ չնայած այն բանին, որ ճակատագիրն անգութ էր գտնվել նրա նկատմամբ ծննդ
յան առաջին իսկ օրվանից, այնուամենայնիվ նրան վիճակված չէր մնալ լքված ու միայնակ: Շուտով նրան որդեգրեցին, աղջկան տա-
րավ Մորդվինովների ընտանիքը, որն արդեն ուներ 30 որդեգրված երեխա։
Աղջկան անվանել են Կարելիա։Աղջիկը մեծացավ սիրո և հոգատարության մթնոլորտում, նա երբեք չզգաց ջերմության պակաս: Ան-
ցումային տարիքում աղջկան պատմեցին իր պատմությունը. Կարելիային երկար ժամանակ պահանջվեց, որպեսզի ուշքի գա։ Դպրո-
ցից հետո աղջիկը փոխեց իր անունը Արինա. նա չէր սիրում նախկին անունը:
Ինստիտուտում ուսումը չավարտելով՝ գեղեցկուհին ամուսնացավ և որդի ունեցավ, բայց ամուսնությունն անհաջող էր:Սակայն երկ-
րորդ ամուսնությունը հաջողված է, նա երջանիկ է և այժմ Կարելիա-Արինան ցանկանում է գտնել կենսաբանական ծնողներին, նրա
նց նկատմամբ ոչ մի ոխ չի պահում։
Բայց ցանկանում է տեսնել նրանց և նայել նրանց աչքերի մեջ: Ուզում է հասկանալ, թե ինչպես կարող էին իրենց փոքրիկին նետել
աղբամանը, ի՞նչ կպատահեր նրա հետ, եթե բարի մարդիկ չգտնեին իրեն:
