Տեղյակ էի, որ հարևանուհուս ամուսինը պարբերաբար նրան ծեծի է ենթարկում, բայց այդ անգամ հատուկ պլան մշակեցի ու որոշե-
ցի․․․Հարևանուհուս ամու սինը նրան ամեն օր ծեծի էր ենթարկում․․․ամեն օր։ Այդ ժամ անակ նրանք ունեին 2 տարեկան երեխա, և
ես գիտեի, որ կինը չի աշխատում, մնում է տանը՝ փոքրիկի հետ։
Այդպես․․․մի օր, երբ աշխատանքի չէի, փոքր տորթ գնեցի և գնացի նր անց տուն։ Ասացի, որ իբր ուզում եմ ծանո թանալ, քանի որ
հարևաններ ենք։ Այդ օրը իմացա, որ երիտասարդ կնոջ թևը դուրս ընկած է, աչքերի տակ կային կապտուկներ։ Սարսափելի տեսա-
րան․․․Կինը չուներ ընկերներ և բարեկամներ, քանի որ իրենք ուրիշ երկրից էին ասյտեղ տեղափոխվել։
Ես վախեցա զանգել ոստիկանություն․ նրա ամուսինն իսկ ապես վտանգավոր մարդ է։ Լինելով 22 տար եկան աղջիկ՝ ես ինքս էլ չու-
նեի մեծ կապեր, բայց՝ չնայած դրան, չէի կարող նման պայմաններում թողնել խեղճ աղջկան և երեխային։Հարևանուհուս հետ սկսե-
ցինք ամեն օր հանդիպել, ես կարծես նրա կյանքում լույսի և փրկության շող լինեի։ Մենք մշակեցինք նրա փախուստի պլանը։
Ես կարողացա կուտակել անհրաժեշտ գումար և մոր ու երե խայի համար գնեցի ինքն աթիռի տոմսեր, նաև իմ հեռախոսով կապվե-
ցինք աղջկա բարեկամների հետ, որ վերջիններս դիմավորեն նրանց օդանավակայանում։ Նրանք նույնիսկ պատկերացում չունեին,
որ դստեր ընտանիքում նման բան է կատարվում։
Կարծում եմ, ես ուղղակի պարտավոր էի նման կերպ վարվել։ Եթե չվախենայի, ոստիկանությանը կհանձնեի այդ անպիտանին, բայց
իմ անվտանգության համար այնպես կանեմ, որ նա նույնիսկ չիմանա իմ մասին։
