Վերջերս պարզեցի, որ կինս ինձ դավաճանել է ու որոշեցի խոսել նրա հետ, բայց․․․Հասկացա, որ իրակ անում ես եմ մեղավոր։ Ինձ
դավաճանել է կինս, ուղղակի դավաճանել: Ես հանգստյան օրերին գնացի ընկերներիս հետ հանդի պման, միշտ միայնակ եմ գնում,
կնոջս երբեք չեմ տանում ինձ հետ: Այնպես ստաց վեց, որ վիճեցի ընկերն երիս հետ և կիրակի օրվա փոխարեն՝ տուն եկա շաբաթ
օրը: Մեր տանն ուրիշ տղամարդ կար:
Կինս նույնիսկ խուճապի չմատնվեց, երբ տեսավ ինձ: Ուղղակի խնդրեց սպասել, որ անծանոթը հեռանա, միայն այդ ժամանակ սկս
ենք խոսել: Ես կատաղած էի…2 տարի առաջ ես դավաճ անել էի կնոջս. հիմար ություն եմ արել, բայց դա եղել է առաջին ու վերջին
անգամ: Պարզվում է, որ կինս մտածում էր, որ այսքան ժամանակ եղել եմ ոչ թե ընկերներիս, այլ ուրիշ կնոջ հետ:
Նա ինձ միշտ կասկա ծել է և ինքն էլ այլ տղամարդու հետ հարաբերո ւթյուններ է սկսել: Նա ինձ ասաց, որ հոգնել է ինձա նից, բայց
եթե ինքը հեռանա, ապա ես չեմ կարողանա շարունակել ուսումս, աշխատել նույն տեղում և վճարել տան վարձը: Նա որոշել էր բա-
ժանվել ինձանից, երբ ես կավարտեմ:Ես շոկի մեջ էր, բարկացած: Ես երկար ժամա նակ մտածել եմ, որ նա ինձ ներել է դավաճանու
թյունը, համենայն դեպս այդպես էր թվում. նա ինձանից երկու անգամ ավել էր աշխատում, երբեք նվերներ չէր խնդրում, ուշադրութ-
յուն չէր պահանջում:
Զարմանում եմ,թե նա ինչպես է այսքան ժամանակ մնացել կողքիս:Հաջորդ կես տարվա ընթացքում կրկին նվաճում էի կնոջս սիրտը:
Չէի ուզում, որ ամեն ինչ այսպես ավարտվի:Անցել է 5 տարի: Համալսա րանն ավարտել եմ, բարձր պաշտոն ստա ցել եմ, իսկ կողքիս
ունեմ հավատարիմ կին և որդի: Բարեբախտաբար, ես շուտ հասկացա, որ ընտ անիքն ամենակարևորն է կյանքում, մենք ջնջեցինք
մեր բոլոր հին սխալները, կարծես նորից ծանո թացանք և նոր կյանք սկսեցինք:
