Պապ, իսկ դու սիրո՞ւմ ես մամային,-հարցրեց որդիս ավտոբուսում․․․
Երեկ հյուրերս հետ ավտոբուսով գնում էի տուն։Ես գնում էի և մտածում աշխատանքի ու վաղվա օրվա մասին: Կանգառներից մե-
կում մոտ չորս տարեկան փոքրիկ տղա բարձրացավ ավտոբուս նրա հետ մոտ երեսուն տարեկան մի տղամարդ է:
Երեխան նստեց հայրիկի գրկին և լաց լինում:Ոչ ոք ուշադրություն չդարձրեց նրան: Տղամարդը շատ հոգնած էր, աչքերը շատ տխուր
էին, և նա շարունակմտահոգ հայացքով նայում էր պատուհանից դուրս: Երկու կանգառ գնալուց հետո տղան արցունքներով աչքե-
րով, հարցրեց հորը.
-Պապ, իսկ դու սիրո՞ւմ ես մամային,
-Իհարկե, որդիս, սիրում եմ: — պատասխանեց հայրը դողացող ձայնով:
Տղան, իր արցունքներն աչքերին կրկին հարցրեց հորը.
-Հայրիկ, ուրեմն ինչու՞ ես մայրիկին հողի մեջ թաղել, մենք այլևս չե՞նք տեսնի նրան:
Ավտոբուսի մարդիկ լռեցին և նայեցին տղամարդուն:Եվ հետո տղամարդու աչքերը արցունքներ լցվեցին, նա ամուր գրկեց որդուն և,
թաքցնելով արցունքները մարդկանցից, ոչինչ չասաց:Դաժան բանն է կյանքը:Փայփայեք միմյանց, հոգ տարեք միմյանց մասին:
Գնահատեք միասին ապրած ամեն մի վայրկյանը:
