Չգիտեմ, թե ինչ անեմ տարեց սկեսուրիցս ազատվելու համար, արդեն անտանելի է․․․Ես չեմ ուզում, որ նա մեզ հետ ապրի։Ամուսինս
իր ծնողների միակ զավակն է։ Ամեն ինչ հիանալի էր, նրա ծնողները առա նձին էին ապրում, իսկ մենք կարող էինք հան գիստ կյանք
վայելել մեր սեփական բնակարանում։ Ամուսնուս հայրը գնաց այլ երկիր, իսկ սկեսուրս մնաց մենակ։
Նա 80 տարեկան է, և ես զգում եմ, որ նա գնալով ավելի քիչ ուժ ունի իրեն հետևելու համար։Ժամանակն է որոշել, թե ինչ անել նման
իրավիճակում։ Իհարկե, շատ տարբերակներ չկան՝ կա՛մ նա պետք է տեղա փոխվի մեր տուն, կա՛մ պետք է տանենք ծերանոց, կա՛մ
բուժքույր վարձենք։ Ամուսինս նույնպես սարսափած ու լուռ սպասում է իմ պատասխանին։
Բայց ես էլ մայր ունեմ, ով, ի դեպ, նույնպես միայնակ է ապրում ։Իրավիճա կը բարդ է. Հատկապես, եթե անհրաժեշտ է ինչ-որ բան ո-
րոշել մոր և սկեսուրի համար: Իսկ եթե պատկերացնեմ, թե հիմա ինչքան կարժենա սկեսուրիս համար բուժքույր վարձելը, ապա կստ
ացվի մի տիեզերական գումար։ Փաստորեն ես պետք է ամբողջ կյանքում տանջվեմ աշխատավայրում, այնուհետև մեծացնեմ և դաս
տիարակեմ երեխաներիս, իսկ հետո խնամեմ ծերության մեջ գտնվող սկեսուրիս։
Իսկ ե՞րբ պետք է հանգստանամ ես, ե՞րբ պետք է ապրեմ։ Այս աշխա րհում գոնե մի լավ բան պե՞տք է լինի ինձ համար:Ամուսնուս ա-
սացի, որ կտրականապես դեմ եմ, որ նրա մայրը գա մեզ մոտ։ Մնացել է 2 տարբերակ՝ կա՛մ ծերանոց, կա՛մ բուժքույր։ Սկեսուրս լսեց
մեր խոսակցությունը և սկսեց զայրանալ։ Ասաց, որ այդքան տանջվել ու մեծա ցրել է որդուն, իսկ հիմա նա ցանկանում է սեփական
մորը տանել ծերանոց…
Նա դա ընկալում է ոչ թե որպես իր համար հարմարություն, այլ որպես իսկական ծաղր։ Ես չեմ հրաժարվում նրանից, որ նա օգնութ-
յան կարիք ունի, բայց կարծում եմ, որ ավելի լավ է ամուսնուս հետ միասին գումար աշխատեմ ու վճարեմ նրա ծերանոցի կամ բուժ-
քրոջ համար։Անկեղծ ասած, ես նույնիսկ հակված եմ երկրորդ տարբերակին. Չէ որ բուժքրոջ հետ նա կլինի իր տանը, և դա նրա հա-
մար այնքան տրավմատիկ չի լինի, որքան ծերանոցում:
Ի՞նչ կարծիք ունեք այս մասին։ Ի՞նչ անեմ, և արդյո՞ք ճիշտ եմ վարվում։
