Ծնողներիս համար բնակարան էլ գնեցի,բայց էլի դժգոհ են․․․Չգիտեմ ինչպես վարվեմ նրանց հետ։Յոթ տարի առաջ ծնողներս պնդե-
ցին, որ ես հիփոթեքով բնակարան վերցնեմ։ Մենք ապրում էինք տատիկի ու պապիկի հետ, պապիկը լավ էր վաստակում ու բոլորին
աջակցում էր։ Ծնողներս չէին կարողա նում հիփոթեք վերցնել, քանի որ չկար կայուն եկամուտ, իսկ պա պիկս տարիքով արդեն մեծ
էր։
Հենց ավարտեցի համալսարանն ու աշխատանքի ընդունվեցի, անմիջա պես հիփոթեք վերցրեցի։Բնակարանը պաշտոնապես միայն
իմն էր, իսկ հիփոթեքը պետք է վճարվեր ավելի քան 20 տարի։ Այնտեղ ապրում էինք ծնողներիս հետ, մեկ տարի անց ամուսնացա ու
տեղափոխվեցի ամուսնուս մոտ, ծնողներս մնացին այդ բնակարանում։ Այս տարիների ընթացքում ես վճարել եմ հիփոթեքը, տվել եմ
իմ աշխատավարձի մոտ կեսը, նույնիսկ հղիության և ծննդաբերության արձակուրդի ժամանակ կես դրույքով աշխատել եմ տնից, որ-
պեսզի վճարեմ հիփոթեքը։
Հիփոթեքի առաջին 3 տարիներին (մինչդեռ պապիկս աշխատում էր) տատիկս ու պապս ինձ տարեդարձիս և Տոների ժամանակ բա-
վականին մեծ դրամական նվերներ էին տալիս, որոնք ես ամբողջությամբ վճարում էի հիփոթեքի համար։ Այդպես փա կեցի հիփոթե-
քի մոտ կեսը։ Ծնողներս ոչ մի կերպ ներգ րավված չեն եղել հիփոթեքի վճա րման մեջ։ Հետո երկու տարի ինքս ամբողջությամբ վճա-
րեցի։Երկու տարի առաջ ծնողներս ժառանգեցին ավելի մեծ բնակարան և ավելի լավ տեղում: Իմ գնած բնակարանը որոշեցին վար-
ձով տալ.
Երբ ծնողներս տեղափոխվեցին, մայրս ասաց, որ տան վարձը առա նձին հաշվեհամարում պահեմ։ Այն ժամանակ ես առանձնապես
ուշադրություն չդարձրեցի դրան,քանի որ ընտանիքում վիշտ էր, տատիկս մահացել էր։Սկսեցին տան վարձը տալ հիփոթեքի համար,
իսկ իմ աշխատավարձն օգտագործել ընտանիքի կարիքների համար։ Եվ այսպես, մայրս վերջերս ասաց, որ իրենք ուզում են բիզնես
բացել, և ես նրանց երկու տարվա տան վարձ պետք է տամ։
Բնակարանից բացի ծնողներս էլ խնայող ություններ են ստացել, ու այս խնայողությ ուններով ապրել են երկու տարի, հիմա, ենթա-
դրաբար, խնայողությունները սկսել են վերջանալ, պետք է եկամտի այլ աղբյուր փնտրել։ Ուստի որոշեցին, որ կա՛մ եկամուտը բնա-
կարանի վարձակալությունից պետք է լինի, կա՛մ ինչպես ասում են, ստիպված կլինեն վաճառել տատիկի բնակարանը, և տեղափոխ-
վել հիփոթեքով գնված բնակարանը։
Ի դեպ, ծնողներս արդեն երկու անգամ բիզնես են բացել, երկու անգամ էլ տատիկս ու պապս տվել են իրենց ողջ խնայողությունները,
իսկ երբ բիզնեսը սնանկացել է, փակել են նրանց ողջ պարտքերը։Ծնողներիս ինչ-որ բան բացատրելն ավելորդ է, տատիկս բազմիցս
էր խոսել ծնողներիս հետ, բայց նրանք չեն ուզում ոչ մի կոպեկ աշխատել։Եթե մայրս որոշ ժամանակ աշխատել է, ապա հայրս կտրա-
կանապես դեմ է դրան, նա կաշխատի առավելագույնը մի քանի ամիս, ասում է, որ դա իր արժանապատվությունից ցածր է:
Բիզնեսը երբեմն եկամուտ էր բերում, բայց ամեն ինչ անմիջապես ծախսվում էր շքեղ կյանքի, թանկարժեք հագուստի ու խնջույքնե-
րի վրա։ Նրանք դեռ հեռու են թոշակի անցնելուց, գումարած՝ գործնականում չկա աշխա տանքային ստաժ։Ես դժվար թե կարողա-
նամ որևէ բան փոխել։ Առաջարկեցին իրենց հետ համատեղ բիզնես բացել, բայց ես վախենում եմ։ Չգիտեմ ինչ անել. Մենք որոշակի
խնայողություններ ունենք, բայց եթե ամեն ինչ տանք, կմնանք զրոյի վրա, իսկ եթե ինչ-որ բան լինի, մենք կկորցնենք մեր աշխատան-
քը։
