Ես դեռ 7 տարեկան էի, երբ մի օր ծնողներիս մահճակալի տակից մի տուփ սնիկերս գտա…Ամբողջ կյանքում չեմ մոռանա այդ օրը։
Այս պատմությունը տեղի է ունեցել 90-ականների սկզբին, այդ ժամանակ 7 տարեկան էի: Հիշում եմ, որ «Սնիկերս», «Մարս» և նը-
մանատիպ այլ կոնֆետները նոր էին դուրս եկել վաճառքի:
Որքան էինք ուրախանում, երբ աշխատավարձի օրը հայրի կս տուն էր վերադա ռնում և մեզ տալիս երկար սպասված կոնֆետը: Մի
օր էլ, Ամանորից 2 օր առաջ, ծնողներիս մահճա կալի տակից պատա հաբար մի մեծ տուփով սնիկերս գտա: Աստված իմ, աչքերիս
առաջ ամեն ինչ սևացավ…
Ամբողջ օրը էլ ոչ մի բանի մասին չէի կարողանում մտածել:Երեկոյան ծնողներս գնացին իրենց ընկերների տուն, իսկ ես անցա գոր-
ծի: Մահճակալի տակից հանեցի տուփը և սկսեցի ուտել՝ հենց հատակին նստած: 9-երորդն արդեն մի կերպ էի ուտում:Այդ գիշեր քիչ
էր մնում մահանայի սրտխառնոցից: Բարձրացավ տաքո ւթյունս, իսկ առավո տյան ինձ տեղա փոխեցին ինֆ եկցիոն հիվանդանոց,
որտեղ էլ դիմավորցի Նոր տարին:
Դրանից հետո էլ տանել չեմ կարողանում սնիկերսի համը,նույնիսկ հոտը զզվանք է առաջացնում,այն ինձ մոտ ասոցացվում է հիվան-
դանոցի պալատի հետ:
