Ես դեռ 10 տարեկան էի, երբ հայրս լքեց մեզ․Իմ գոյության մասին հիշեց միայն տարիներ անց և այնպիսի պահանջով,որ․․․Ծնողներս
բաժանվել են,երբ 10 տարեկան էի:Այդ ժամանակ հաjրս ինձ ու մորս տվեց բնակարանը այն պայմանով, որ ալիմենտներ չի վճարելու:
Դա ձեռնտու էր բոլորին: Եվ վերջ, հայ րս անհե տացավ մեր կյանքից, նա մեկնեց Մոսկվ ա և մնաց այնտեղ իր նոր ընտա նիքի հետ:
Հայտնվում էր միայն այն ժամանակ, երբ իրեն ինչ-որ բան էր պետք:
Երբ դարձա 20 տարեկան, մահացավ մայրիկս: 4 տարի ապրեցի միայնակ, այդ ընթացքում հայրս երբեմն գալիս էր Հայաստան և մը-
նում էր իմ տանը: Ընդհանուր առմամբ, ծնողներիս բաժանվելուց հետո հորս երևի 20 անգամ չեմ տեսել:Հետո ամուսնացա, արդեն
ունեմ մեծահասակ երեխաներ: Ավագ որդիս 15 տարեկան է: Երեխաներս չեն ճանաչում հարազատ պապիկին…
Մենք ապրում ենք ամուսնուս տանը, իսկ իմ բնակարանն այս ամբողջ ընթացքում վարձով էի տալիս: Այն հիմա ոչ մեկի պետք չէ, իսկ
կոմղմնակի եկամուտը մեզ չի խանգարի:Մի ամիս առաջ զանգեց հայրս և ասաց, որ գալիս է Հայաստան, հարցնում էր, ինչպես պայ-
մա-նավորվենք, որ վերcնի տան բանալին: Ես էլ ասացի, որ հիմա այնտեղ մարդիկ են ապրում, փոքր երեխա ունեն, չեմ կարող նրա
նց անսպասելի խնդրել ազատել տունը:
Նա այդ պահին լռեց, բայց երբ եկավ, իսկական սկանդալ սարքեց:Նա գոռում էր և ասում, որ դա իր բնակարանն է, և ես պարտավոր
եմ այն տալ իրեն: Ինչու՞ պիտի նրան տամ այն, ինչ օրենքով իմն է: Առավել ևս, մենք երեք երեխա ունենք, որդիս հետագայում կարող
է այնտեղ ապրել:Հայրս այդ օրվանից ոչ եկել է, ոչ էլ զանգել: Հույս ունեմ, որ դա մեր վերջին հանդիպումն էր:
