Ես արդեն 3 տարի ամուսնացած եմ, ամուսինս ինձ շատ է սիրում, համենայն դեպս մինչ երեկ այդպես էի կարծում, բայց․․․Նրա երեկ-
վա արարքից շոկի մեջ եմ։Ես արդեն 3 տարի ամուսնացած եմ: Ամուսինս ինձ շատ է սիրում, համենայն դեպս մինչ երեկվա օրն այդ-
պես էի կարծում:
Ես համոզված եմ, որ տղամարդը կնոջ վրա ձեռք բարձրացնելու իրավունք չունի, ոչ մի պարագայում: Կարծում էի,թե արժանի տղա-
մար-դու հետ եմ ամուսնացած, սակայն իրականում սխալվում էի:Ցավոք, երեխաներ չունենք:Ոչ մի առողջական խնդիր չհայտնաբե-
րելով՝ բժիշկներն ասացին, որ սպասենք:
Իսկ ես հոգնել եմ սպասելուց…Վերջին շրջանում մշտական են դարձել մեր վեճերը…վիճում ենք նույնիսկ այն ժամանակ,երբ չկա պա
տ-ճառ:Ես լավ կին եմ: Տանը միշտ մաքուր է, համեղ պատրաստում եմ և չեմ մոռանում ինձ խնամելու մասին, իմ տարիքից բավակա-
նին երիտասարդ տեսք ունեմ:
Սակայն հղիա նալու հույսն ինձ տանջում է…ամեն վարկյան:Արմենը սկսեց ուշ վերադ առնալ տուն: Ես վստահ եմ, որ նրա կյանքում
ոչ ոք չկա, պարզապես նա չի ուզում տուն գալ: Մեր միջև անտես անելի պատ է առաջացել:Մենք 4 օր չէինք խոսում, և երբ նյարդերս
տեղի տվեցին, ես չցանկացա նրա հետ նույն անկողնում պառկել քնելու և ցուցադրաբար գնացի հյուրասենյակ:
Հանկարծ Արմենը գազազած շան պես վազեց իմ կողմ, ցավեցնելով բռնեց ձեռքիցս և քաշ տվեց սենյակ:Երբ փորձեցի ազատվել, նա
հարվածեց դեմքիս…Ես շոկի մեջ էի:Դա լիովին այլ մարդ էր:Ես արտասվեցի ամբողջ գիշեր, իսկ առավոտյան ամուսինս նույնիսկ նե-
րողություն չխնդրեց: Ինչպե՞ս նա կարող էր այդպես վարվել…
Ես սիրում եմ ամուսնուս, բայց ներել նրան չեմ կարող: Ուզում եմ ամուսնալուծվել: Այնքան է ցավում հոգիս, ուժ չունեմ…
