Գուցե՞ երկրորդ երեխայի մասին մտածենք․ Իմ հարցին ի պատասխան ամուսինս այնպիսի բան ասեց,որ․․․Արդեն 3-րդ տարին է խել-
քի չեմ գալիս։Վերջերս դարձա 35 տարեկան, թե ինչպես ժամանակն այդքան արագ անցավ, ինքս էլ չնկատեցի: Ցավում եմ, բայց ես
հիմա միայն նրա համար եմ ապրում, որ աղջիկս առանց մայր չմնա:
Ուղղակի ապրում եմ…Բայց ժամանակին ամեն ինչ այնքան լավ էր…Շատ լավ եմ հիշում այն օրը,երբ դեռ 3 տարի առաջ,երբ ես, աղ-
ջիկս և ամուսինս գնացել էինք այգի, լավ օր անց կացնելուց հետո վերադարձանք տուն, այնքան ջերմ և լուսավոր օր էր, ես ու ամու-
սինս նստեցինք միասին սուրճ խմելու և ես ասացի.
-Գուցե՞ երկրորդ երեխայի մասին մտածենք:
Նա սուրճի բաժակը դրեց սեղանին, նայեց ինձ տարօրինակ լուրջ հայացքով, և այն, ինչ նա ասաց, ես չկարողացա ադեկվատ ընկա-
լել. նա առաջարկում էր ամուսնալուծվել։Ինձ մոտ հիստերիա սկսվեց, խանդի տեսարաններ, սկանդալ: Ոչինչ չօգնեց, որ նրան կող-
քիս պահեմ: Նա վճռական էր տրամադրված:
Հաջորդ առավոտյան նա հավաքեց իրերը և գնաց տանից:Տանը մնացի դստերս և դժբախ տությանս հետ…սիրտս փշրված էր: Ես
հիմա լավ գիտեմ, թե ինչ է նշանակում դեպրեսիա:Ես դադարել եմ հետևել ինձ, այժմ խղճահարություն եմ առաջացնում:
Ես դա պարզ տեսնում եմ ամուսնուս աչքերում, երբ մենք հանդիպում ենք շաբաթվա մեջ մի քանի ժամ, երբ նա գալիս է երեխային
տեսնելու:Ցավում եմ, որ ամեն ինչ այսպես եղավ: Ես դադարել եմ ապրել…ես ուղղակի շնչում եմ…
