Ամուսինս թողեց ինձ ու որդուս վարձակալած բնակարանում ու հեռացավ, իսկ տանտերը 2 շաբաթ անց մեզ դուրս հանեց․․․Միայն
իմանաք, թե ինչպես կյանքը ամեն ինչ իր տեղը գցեց։
Աննան գիշերում էր փողոցում՝ մի կողմ դնելով յուրաքանչյուր կոպեկը, նա ուտում էր երկու օրը մեկ և կարողացավ գումար հավաքել
տոմսի համար,բայց որոշեց հեռախոս գնել և զանգահարել ծնողներին (ինքն իրեն զարմանում էր,թե ինչու այդ միտքը նրա մոտ ավե-
լի վաղ չէր առաջացել);հայրը նույն օրը ժամանեց.Աննան օդանավակայանում սպասում էր նրան.Երբ հայրս տեսավ Աննային,ցնցվեց՝
նի հարած, հագուստը կեղտոտ .. Աննան ամուսնացավ և մեկ տարի անց նրանք երեխա ունեցան, նրանք լավ էին ապրում, իսկ հետո
ամուսինը հավաքեց իրերն ու ասաց.
-Մեր սխալն այն էր, որ մենք շտապե ցինք, ներիր ինձ, ես հանդ իպել եմ ուրիշ կնոջ, ես ուզում եմ նրա հետ ապրել: Նա գնաց՝ կնոջը
թողնելով վարձակալած բնակարանում, իսկ վճարմանը մնա ցել էր երկու շաբաթ։ Երեխան այն ժամանակ երեք տարեկան էր, բայց
մանկապարտեզում երեխային չէին ընդունում, քանի որ նրանք այս քաղաքից չէին և գրանցում էլ չունեն։ Աննան սկսեց բուկլետներ
բաժանել, ողջ օրը որդու հետ փողոցում էր:
Անցավ երկու շաբաթ, տանտիրուհին ասաց, որ վաղը վերջնա ժամկետն է և պետք է վճարել: Աննան չկարողացավ։ Տանտիրուհին
նրանց դուրս վռնդեց և բողոքեց խնամակալության մարմ իններին, նրանք որդուն խլեցին Աննայից, նա վերջ ապես շշնջաց նրան.
-Ներիր ինձ տղաս, ես քեզ շատ եմ սիրում, ես քեզ անպայման կտանեմ, մի անհանգստացիր. քեզ չեմ թողնի: Աննան գիշերում էր փո-
ղոցում՝ մի կողմ դնելով յուրաքանչյուր կոպեկ, նա ուտում էր երկու օրը մեկ և կարո ղացավ գումար հավաքել տոմսի համար, բայց ո-
րոշեց գնել հեռախոս և զանգահարել իր ծնողներին (ինքն իրեն զարմանում էր,թե ինչու այդ միտքը նրա մոտ ավելի վաղ չէր առաջա-
ցել); հայրը նույն օրը ժամանեց.
Աննան կանգնեց օդանավակայանում և սպասեց նրան։Երբ հայրը տեսավ Անն ային, ցնցվեց, նիհարած, կեղտոտ հագուստով։ Հայ-
րիկը հյուրանոցում սենյակ վարձեց, բայց այստեղ չէին ուզում Աննային ներս թողնել. հայրը միջնորդեց և վստահեցրեց, որ դուստրը
հանգամանքների բերո ւմով է այդ վիճակում: Հայրը նրան ուղար կեց ցնցուղ ընդունելու և ընթրիք պատվիրեց: Աննան դուրս եկավ
ցնցուղից, անմիջապես նետվեց ուտելիքի վրա. հայրը նայեց նրան, և արցունքները հոսեցին նրա աչքերից:
Նա հիշեց դստեր մանկությունը, առաջին քայլերը, առաջին խոսքը հայրիկն էր, հետո գնաց մանկապարտեզ, դպրոց, ինստիտուտ և
հանդիպեց այդ սրիկային.
-Աննա, կամ նա կամ ընտանիքը, եթե նրա հետ գնաս, կարող ես մոռանալ մեզ: Աննան շրխկացրեց դուռը։ Եվ չորս տարի անց հնչեց
զանգը.
-Հայրիկ, օգնիր ինձ: Իսկ հիմա նրա սիրելի աղջիկը նստել է բոլոր ովին նիհարած և կերակուրն այնպես ագահաբար է ուտում, ասես
կյանքում չի կերել։ Աննան ամեն ինչ պատմեց հայրիկին, հայրը շտապեց մանկատուն, պատրաստեց անհրաժեշտ թաստաթղթերը և
վերցրեց թոռանը: Որոշ ժամանակ անց հայրը Աննային հանձնեց նոր բնակարանի բանալիները: Աննան կարծեց, որ հայրն է գնել իր
համար, բայց պարզվեց, որ հայրն այնպես է վախեցրեց Աննայի նախորդ ամուսնուն և այդ ստահակն է գնել բնակարանը:
