Ամեն անգամ մեր տուն գալիս մայրս իր հետ ուտելիք է տանում․Չգիտեմ ինչ եմ ասելու սկեսուրիս,այս անգամ մայրս նրա պատրաս-
տած փլավն է տարել։Ես շատ երջանիկ եմ իմ ամուսնության մեջ: Ես ունեմ հիանալի կողակից, պաշտելի փոքրիկ դուստր, ամուսնուս
ծնողներն էլ լավ մարդիկ են:Շատ կանայք հիմա մտածում են՝ ինչպե՞ս կարող են լավը լինել։
Չէ՞ որ սովորաբար սկեսուրը նեղացնում է հարսին ու անընդհատ նրա մեջ ինչ-որ թերություններ է փնտրում։Բայց ես իսկապես հրա-
շալի սկեսուր ունեմ։ Նո ւյնիսկ երբ մենք առաջին անգամ հանդիպեցինք, նա ինձ վերա բերվեց ինչպես իր դստերը և ասաց հետևյալ
խոսքերը.
-Հիմա ոչ միայն տղա եմ ունենալու, այլև դուստր, ես շատ ուրախ եմ, բարի գալուստ մեր տուն:Նրա խոսքերը հուզեցին ինձ մինչև հո-
գուս խորքը և ես առաջին իսկ րոպեից հավանեցի սկեսուրիս։Մեր ամուսնանալուց հետո մայրս (ես միայն այդպես եմ դիմում սկեսու-
րիս) ասաց, որ մենք ինքներս որոշենք,թե որտեղ է ավելի լավ ապրել։Դուք կարող եք ապրել մեզ հետ կամ բնակարան վարձել, ինչպես
ճիշտ եք համարում, այդպես էլ վարվեք:
Մենք որոշեցինք ապրել ամուսնուս ծնողների հետ, քանի որ նրանք երեք սենյականոց բնակարան ունեին,իսկ ես արդեն հղի էի։ Ուս-
տի գումար չկար բնակարան վարձելու համար և շուտով պետք է ծննդ աբերեի։ Սկեսուրիս հետ անմիջ ապես ընդհանուր լեզու գը-
տանք, միասին եփեցինք, միասին մաքրություն արեցինք, ով ազատ ժամանակ ուներ՝ մի բան արեց։ Ամուսինս ու սկեսրայրս նույն-
պես միշտ օգնում էին ամեն ինչում։Բայց կար մեկ բայց, որը մորս մեջ էր։
Չգիտես ինչու նա որոշեց, որ քանի որ ես այստեղ եմ ապրում, ես տան լիարժեք տիրուհի եմ, և նա այստեղ կարող է անել այն, ինչ ու-
զում է։Երբ նա այցելում է ( նա միշտ գալիս է առանց որևէ բանի), նա անմիջապես գնում է խոհանոց.
-Իսկ ի՞նչ համեղ բան եք պատրաստել այսօր։Օ, փլավ… Կեսը մեր տուն տանեմ մերոնց հա մար (խորթ հորս ու փոքր եղբորս նկատի
ունի): Իսկ ես ասում եմ նրան.
-Մայրիկ, անհարմար է: Ես չեմ պատրաստել, այլ սկեսուրս ու մենք չորս հոգի ենք, մենք էլ պետք է մի բան ուտենք։ Ես կարող եմ քեզ
հյուրասիրել, բայց ոչ կեսը տալ:
-Ոչինչ, մի քիչ էլ կեփի: Ու լկ տիաբար վերցնում է տարան ու ինչքան ուզում է լցնում է։ Եվ այդպես ան ընդհատ։ Կամ կարկանդակի
կեսն է կտրում տանում, կամ տոլմա է վերցնում տանում, քանի որ նա չի սիրում պատր աստել, հետո ընթրիքի համար կոտլետներ է
վերցնում։
Եվ հետո ես պետք է ամաչեմ սկեսուրիս առաջ։Սկեսուրս դեռ լռում է, բայց ես հիանալի հասկանում եմ, որ ամեն համբերություն վերջ
ունի։Իսկ ինչու՞ սկեսուրս ինքը կարող է ամեն ինչ պատրաստել, իսկ մայրս՝ ոչ։Ֆինանսական վիճակը թույլ է տալիս, ժամանակ էլ կա,
ուղղակի չի ուզում ինչ-որ բան անել։ Ինչպե՞ս հասկացնեմ մորս, որ նա կարող է իր պահվածքով կ ո րծանել դստեր երջանկութ-յունը։
Ես նրան շատ եմ սիրում, բայց պարզվում է, որ սկեսուրս ինձ ավելի լավ է խնամում, քան սեփական մայրս։ Ինչո՞ւ է այդպես:
