Աղջկաս հարսանիքին քավորն ու քավորկինը ընենց նվեր տվեցին, որ․․․Իրանց փոխարեն մենք էինք ամաչում, քիչ էր մնում գետինը մտնեինք։Աղջկաս հարսանիքին շատ երկար էի սպասել ու վերջապես էկավ էտ օրը:
Ամեն բան հենց օրվա սկզբից հրաշալի էր անցնում, բարձր տրամադրություն էր, դե փեսես ու աղջիկս էլ երջանիկ էին:Հասանք զալ, ահակին ընդեղ պարեցինք, մինչև հասավ նվերներ տալու պահը: Բոլորը հրթով տվեցին իրանց նվերները, հետո հերթը հասավ քավ որին ու քավորկնոջը:
Վայ որ նվերը չտեսանք, սաղս շշմել էինք, ես էլ իրանց տեղը քիչ էր մնում գետինը մտնեի:Արծաթից կուլոն ու ականջօղեր էին մար դիկ տալիս, աղջիկս էլ տեսավ, զգացի, թե ոնց տրամադրությունն ընգավ: Հյուրերն էլ զարմացած նայում էին, հետո սկսեցին քչփչալ, որ ո՞վ ա նման բան տեսել էլի:
Մի խոսքով, էտ պահն անցավ, գնաց, բայց դե խայտառակություն էր: Բայց գիտեք հարցը որն էր, որ իրանք հեչ դրանից վատ չէին զգում, հլը իրանց թվում էր, որ իրանք թույն նվեր են արել էլի:
Խայտառակություն էր ուղղակի:
