-Օֆֆ հերիք ա արդեն ՄԱՄ․․․Երդվում եմ, որ վերջապես քեզ ծերանոց կտանեմ,-ասաց աղջիկս բղավելով՝ ինձ վրա
ՄԱՅՐԸ երկար ժամանակ անկողնային էր և չէր կարողանում խոսել:Դստեր խոսքերը ծեծեցին նրա սիրտը,ձեռքերը քրտնեցին, շուր-
թերը կարծես մրմնջում էին.
-Իմ գեղեցիկ աղջիկ ցավում եմ, հավատա, ես դա միտումնավոր չեմ արել, երդվում եմ, ես նույնիսկ չեմ գիտակցում դա: Արցունքի եր-
կու կաթիլ այլևս չկարողացան մնալ թարթիչներին, թափվեցին սկզբում այտերին, հետո կրծքավանդակին:
-Իմ լացելու փոխարեն դու ես լացում, քո պատճառով ամուսնուս հետ ամեն օր վիճում եմ,ինքն էլ է ուզում հանգիստ ապրել, տարինե-
րով քեզ ենք պահում, տшկդ մաքրում,զզվш արդեն:Մայրը փակեց աչքերը,որպեսզի ավելի չզшյրացնի դստերը, վերջերս էր բացահայ-
տել այս խաղը: Փակելով աչքերը՝ ՄԱՅՐԻԿԸ իրեն զգում էր չնկատված, մենակ:
Աղջիկը բարկացած վերցրեց թաց սավանը և դուրս եկավ սենյակից: ՄԱՅՐԸ կրկին մենակ մնաց, խորը շունչ քաշեց: Շունչը կպել էր
կրծքավանդակին, գլուխը շրջեց պատուհանին դրված ծաղկամանի միակ կարմիր վարդին, որի հետ ընկերացել ու կիսվել էր իր գաղ-
տնիքներով: Խնամքի բացակայության պատճառով վարդը թերթիկաթափ էր եղել …
-Կարծում եմ ժամանակն է, որ մենք միասին գնանք:Վարդը չպատասխանեց։
-Մենք չափազանց շատ ենք աշխարհի համար: Մենք բեռ ենք դառնում մեր սիրել իների համար:Լավ ագույնը հնարավորինս շուտ գը-
նալն է։ Կարևորը երկար ապրելը չէ, այլ լավ ապրելը: Պարզապես մենք այնքան երկար ապրեցինք, որ տեղի տվեցինք վիրшվпրшնք-
ների, վատ հшյшցքների…Հյուրասենյակից լսվում էին ծիծաղի ձայներ: Հյուրեր կային: Մայրիկը ժպտաց:
-Աղջիկս, սիրելիս, ժպտա, ես քեզ տխրեցնում ու հпգնեցնում եմ, դու ճիշտ ես, մատաղ լինեմ կյանքիդ:
Վարդը ճյուղից պոկվեց ու գլորվեց ցած: ՄԱՅՐԻԿԻ սիրտը դադա րեց բшբախել: Մթությունը փլուզվեց սենյակում:Աղջիկը մտավ ա-
պուրի ափսեն ձեռքին՝ առանց ՄՈՐԸ նայելու.
-Թրջել էս էլի անկողինը, չեմ հավատում քեզ ՄԱՄ; Դու լսեցիր, թե ինչպես էի ծիծաղում ներսում, դու նորից միտումնավոր թրջեցիր
անկողինը, միայն թե տխրեցնես ինձ:
ՄԱՄԱՅԻ աչքերը փակ էին։Ձեռքը դիպավ մոր ոտքին՝ սառն էր․Ապուրը մնաց աշխարհում։Մահճակալն էլ մնաց աշխարհում։ Ինչ-
պես մյուս բաները, ինչպես հողը, օդը, ջուրը, կրակը, ամեն ինչ մնաց երկրի վրա:Վարդը գնաց, ՄԱՅՐԸ գնաց։Աղջիկը շատ լшց եղավ:
Հաճախակի գնում ու գրկում էր ՄՈՐ շիրմшքшրը։ Շիրմшքшրը սառն էր, նույնիսկ օտար:
Հ.Գ.
Գերեզմшնшքшրերն այնքան տաք չեն, որքան կենդանի ՄԱՅՐԵՐԸ: Նրանք, ովքեր չեն գրկում իրենց սիրելիներին, քանի դեռ ողջ են,
նրանք գրկում են նրանց սшռը շիրմաքшրերը …ուշացած:Մի օր աղջիկը նույնպես կծերանա։ Միգուցե նա էլ իր երեխաների կարիքը
կունենա: Միգուցե նրան էլ սենյակում դնեն, սենյա կում միգուցե վարդ էլ լինի: Հետո վարդը ճյուղից կպոկվի, կինը կմեռնի: Եվ նրա
դուստրը այս ան գամ կգրկի նրա շիրմшքшրը և…ուշացած:
Այս պատմությունը միշտ այսպես կշարու նակվի:Ապուրը կմնա այս աշխարհում..Անկողինը կմնա այս աշխ արհում..Շուտ թե ուշ մեռ
նпղը միշտ էլ մարդն է:Բայց մի բան հիշիր մարդ արարած ՝ ապրիր սրտով, հոգով ու ԽՂՃՈՎ…
Հեղինակ՝ Շուշաննա Հայասա
