-Ուրեմն ես քրտնաջան աշխատում եմ, իսկ դու զվարճանում գյուղացիների հետ․․․Հարևանս հայտնվել էր իմ անկողնում, ինքն էլ
չհասկանալով թե ինչպես։Ես ու ամուսինս ապրում ենք արդեն 25 տարի։ Առանց հուզական պոռթկումների, քնքուշ զգացմունքների,
կրքի պոռթկումների, կատարյալ հանգստության։ Երեխաները մեծացել են, ու ամեն ինչ ունենք ըստ գրաֆիկի՝ տուն, տնային տնտե-
սություն, աշխատանք։
Սովորական ընտանիքի սովորական կյանքը։Ամառ էր։ Ամուսինս, ինչպես միշտ, գործի անցավ։ Եվ նա աշխատում էր աշխատանքա-
յին և տոն օրերին: Այո, և հաճախ շատ ուշ էր գալիս: Կոլտնտեսությունում. օգոստոսյան բերք. Օրն ընդամենը հանգստյան օր էր։ Ամ-
բողջ օրն անցկացրեցի այգում՝ շոգ, հոգնած, ուստի ընթրիքից հետո պառկեցի գիրք կարդալու և քնեցի։
Իսկ մեր գյուղում տները բնո-րոշ են, տարբեր տեսք ունեն, իհարկե, բայց դասավորությունը մեկ առ մեկ է։Ես չգիտեմ, թե ինչպես և
ինչ է պատահել, ես պարզապես լսում եմ, թե ինչպես է ամուսինս բարկությունից բղավում:
-Ուրեմն ես քրտնաջան աշխատում եմ, իսկ դու զվարճանում գյուղացիների հետ։
-Ի՞նչ ես խոսում, սիրելիս։ Իսկ ես ինքս նայո ւմ եմ, իսկ ապես կողքիս մարդ է պառկած։ Այո, նույնիսկ ծածկոցների տակ: Ամուսնու
զայրույթը հասկանալի է. Նա գալիս է տուն, և ահա այսպես ։ Իսկ տղամարդը դեռ մերկացել է՝ շորտով։ Այս տեսքով ես նրան չճանա-
չեցի։ Եվ պարզվեց՝ ո՞ւմ եք կարծում։
-Մեր հարեւանը։ Նա էլ չի հասկանում թե ինչ է կատարվում։
-Որտեղ եմ ես? Ինչպե՞ս հասա այստեղ: Պարզվում է, որ ամեն ինչ պարզ է. Մեր հարեւանը հյուր էր եկել, բավականին հարբած գնաց
տուն։ Իսկ մեր գյուղի տները բնորոշ են։ Ակնոցները մշուշվել էին, և նա չէր նկատել, որ սխալ ուղղությամբ է գնացել։Հարևանին հագ-
ցրինք, տարան տունք, կինը նույնպես ծիծաղեց, սակայն սկզբում ամուսնուս նման չհավատաց։Նա ինձ կասկածամտորեն նայեց այն-
պես, — սա հասկանալի է, ես գեղեցիկ եմ, բարեկազմ, և նա տիկին է և նույնիսկ ավելին, կշռում է 120 կիլոգրամ:
