Երբ տատիկս վատառողջ էր, միայն ես էի նրան խնամում, իսկ մահվանից հետո, հարազատներս իմանալով որ տունը ինձ է կտակել,
վայնասուն բարձրացրեցին ու սկսեցին իրենց փայը պահանջել․․․
Ես ունեմ լավ ամուսին և երկու երեխա։ Ամուսինս լավ մասնագետ է,բարձր աշխատավարձ ունի, իսկ մենք երեք սենյականոց ընդար-
ձակ բնակարանում ենք ապրում։ Իմ ընտանիքի շրջանակում ես ներա ռել եմ եղբորս և նրա ընտանիքին, մորս, զարմիկիս և նրա ըն-
տանիքին, նրա մորը և մորաքրոջս՝ մորս քրոջը: Մենք հաճախ էինք հավաք վում, մոտավորա պես նույն տարիքի երեխաներ ունենք,
նրանք ընկերություն էին անում միմյանց հետ։ Մեկնում խնջույքի, արձակուրդներ՝ միշտ միասին։
Երեխաներին ժամանակավոր ընդունելը, գումարով օգնելը, վերանորոգմանն օգնելը խնդիր չէ։ Կարծում էի, որ ունեմ աշխարհի լա-
վագույն հարազատները, ամուր թիկունք և հուսալի ուս։ Բայց շուտով ինչ-որ բան սխալ ստացվեց: Միշտ մտածում էի, որ երկու տա-
տիկ ունեմ։ Մեկը իմն է, որից ծնվել են մայրս և նրա քույրը, իսկ երկրորդը տատիկիս քույրն է՝ Մարիամ տատիկը։ Նա սեփական երե-
խաներ չուներ, ուստի մեզ իր թոռներն էր համարում։ Ես նրան շատ էի սիրում։ Մարիամ տատիկը իմ պատանեկության տարիներին
դարձավ իմ իսկական ընկերը, մենք ամեն ինչի մասին կիսվում էինք իրար հետ։
Նա ուներ շատ լուրջ և կարևոր ամուսին, ինչ-որ գործարանում դիզայներ էր աշխ ատում: Նրանք միասին շատ են սիրել մեզ։ Հարա-
զատ տատիկս վաղ է մահացել։ Մարիամ տատիկը այրի էր, նրա ամուսինը հանկարծամահ է եղել սրտի կաթվածից։ Մեծ բնակարա-
նում տարեց կինը մենակ էր մնացել. Նա իրեն կենսուրախ էր պահում, և մենք բոլորս շատ էինք զարմանում ինչպես է դա նրա մոտ
ստացվում: Սակայն հուղարկավորությունից մոտ 1 տարի անց Մարիամ տատիկ հիվանդացավ։ Բժիշկները չկարողացան ախտորո-
շել նրա հիվանդությունը և ասացին, որ սովորական ծերունական հիվանդություն է։
Բոլոր հարազատներս տագնապի մեջ ընկավ և սկսեց խնամել տատիկիս։ Բայց երբ բոլորը հասկացան, նրան երկար ժամանակվա
խնամք է պետք, սկսեցին արդարացումներ փնտրել չգալու համար։ Ես առաջարկեցի, որ բոլորը միանան և բուժքույր վարձեն, բայց
ոչ ոք ինձ չաջակցեց։
-Նա մեր տատիկը չէ, մեր մայրը չէ, այլ մորաքույր է, եկեք նրան տանենք ծերանոց,-ասացին հարազատներս միաձայն։
Ես ասացի, որ Մարիամ տատիկին կտանեմ իմ տուն ու խնամեմ։ Մարիամ տատիկը համաձայնեց։
Դեղորայքը, մեր ուշադրությունը, երեխաների ժպիտներն իրենց գործն արեցին, Մարիամ տատիկը լավացավ։ Մեր երեխաները տա-
տիկին պատմում էին դպրոցում իրենց կատարած աշխատանքների մասին: Մարիամ տատիկը մեզ հետ ապրեց վեց տարի։ Նա ինձ
կտակեց քաղաքի կենտրոնում գտնվող իր բնակարանը։
Իսկ ինչ սկսվեց դրանից հետո․․․
Բոլոր հարազատները կատաղած էին, պահանջում էին իրենց բաժինը, նույնիսկ դատական հայց էին ներկայացրել, սակայն չկարո-
ղացան դատը շահել։ Եթե ես Մարիամ տատիկին տեր չլինեի, առանց խղճի խայթի նրան կհանձնեին ծերանոց, և այսպես ես ու երե-
խաներս սիրելի տատիկ ունեցանք, որին նրանք միշտ մեծ ջերմությամբ են հիշում։
