Առաջնեկիս ունեցել եմ 38 տարեկան հասակում և հիմա շատ զղջում եմ․․․Ուզում եմ կիսվել իմ պատմությամբ, գուցե ինչ-որ մեկին
օգնի չկրկնել իմ սխալը և ճիշտ որոշում կայացնել։Աղջիկս 3 տարեկան է, ես՝ 41:Ես դեռ բավակ անին երիտասրադ տեսք ունեմ, և
եթե չլինեին հաշված կնճիռներս, ոչ մեկի մտքով չէր էլ անցնի, որ 30-անց եմ:
Այս տարի կլրանա ամուսնուս 50 տարեկանը, իսկ Ալինան մեր առաջին և միակ երեխան է:Որքան էլ որ ցավալի է, պիտի խոստովա-
նեմ, որ զղջում եմ այդքան մեծ տարիքում երեխա ունենալու համար: Ինձ համար դժվար է նրան խնամելը, այլևս առաջվա պես ակ-
տիվ չեմ:Դե ամուս նուս մասին էլ չխոսեմ, այդ տարի քում ուրիշներն արդեն իրենց թոռների հետ են խաղում:
Նա նույնիսկ երեխային չի ուզում ճոճարանի մոտ տանել, քանի որ միշտ հոգնած է:Ես այժմ հասկանում եմ,որ մեծ տարիքում մայրա-
նալուն կտրականապես դեմ եմ:Ամեն ինչ պիտի լինի իր ժամանակին:Սխալ է երիտասարդությունը ծախսել գումար աշխատելու վրա,
իսկ 35-ից հետո երեխա ունենալ, ում համար այլևս ուժ ու եռանդ չես ունենա:
Հենց ընտանիքն է գլխավոր արժեքը, հանուն ընտանիքի է պետք ապրել, երեխաների հետ է պետք վայելել երիտասարդությունը…Մի
տանջեք ոչ ձեզ, ոչ երեխաներին՝ 35 տարեկանից հետո մայրանալով…Սա իմ կարծիքն է, և ես չեմ հավակնում փորձագետ դառնա-
լուն, միայն կիսվում եմ իմ սեփական դառը փորձով…
