Մեր հարևանուհին երբեմն գա լիս է մեր տուն և պատ մում իր որդու կյան քի մասին, այն մասին, թե որքան անշնորհակալ է իր հարսը: Որդին պարբերաբար զանգում է մորը և քննադատում նրան, մեղադրում, որ չեն ապրում այնպես, ինչպես կցանկանային:
Ամեն ինչ այսպես է սկսել: Կինը վերջապես ամուս նացրեց որդուն, սակայն հետո պարզ դար ձավ, որ հարսը չափազանց անշնոր հակալ է: Նրանք ցանկացան առանձին ապրել, իսկ մայրը նույնիսկ չփորձեց ետ պահել նրանց այդ որոշումից՝ ասելով, որ իրենց կյանքն է, թող իրենց ուզած կերպ ապրեն:
Քանի որ մեր հարևանուհին շատ հոգատար կին է, նա տվեց իր խնայած գումարը որդուն, որպիսի կարողանան հիփոթեքով բնա կարան գնել, այլ ոչ թե վարձով ապրեն և գումարը տան ուրիշներին:Նրանց միակ սխալն այն էր, որ աշխատավայրից հեռու գտնը-վող տուն գնեցին: Եվ այժմ հարսը գտել է դժգոհության ևս մեկ պատճառ:
Նրան դուր չի գալիս այն, որ հեռու են ապրում և երկու տրանսպորտով են հասնում աշխատանքի:Ամեն անգամ նա գանգատվում է ամուսնուն և մեղա դրում է սկեսուրին: Հիմա որդին էլ է սկսել մեղա դրել մորը նրա համար, որ իրենց տանը վեճեր են, քանի որ լսել են նրան և նրա ասածով են վարվել:
Խեղճ կինն ուզում էր լավություն անել, բայց հակառակը ստացվեց: Հիմա նա ստիպված է լսել այն ամբողջ զառանցանքը, թե իբր նա է ամեն ինչի մեղավորը…
